من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                                    من ولی هرگز فراموشت نخواهم کرد مرد!

                                                                                     بُرده از خاطر مگر چین، لشکر چنگیز را؟!

                                                                                                          (پانته آ صفایی)

امروز برایم نامه ای نیاورده اند.

شاید فراموش کرده است برایم نامه ای بنویسد؛ یا به جائی دور رفته است.

                              بهار چون افسون خنده ای سیمگون است

                                          کشتی ها در خلیج بر آب زیر و بالا می شوند

                                                   امروز نامه ای برایم نیاورده اند...

مدت زمانی کوتاه پیش از این با من بود

                                           با عشق و مهربانی از آن من بود.

         اما آن زمان زمستانی سپید بود

   اکنون بهار است و ملال بهار زهرآگین

مدت زمانی کوتاه پیش از این با من بود.

می شنوم کمانچه ای لرزان و سبک به صدا در می آید

                                          چون درد احتضار می موید

                                                                                   می ترسم قلبم از درد پاره شود.

من این ابیات دلنشین را به پایان نخواهم برد...

                                                                        "آنا آخماتووا"

نوشته شده در ۱۳٩٦/۳/۱| ساعت ۱۱:٠۳ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

 

                                       
                                      
به نام خدا

ادب دوستان و هم میهنان عزیزم

با عرض سلام و احترام

به لطف پروردگار نخستین مجموعه ی سروده های من با نام «سرم به شانه ی تو فکر می کند» توسط انتشارات شهرستان ادب در سی امین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران تقدیم علاقه مندان می شود.

مکان: تهران- شهر آفتاب- سالن A3- راهروی ۵- غرفه ۱۹- شهرستان ادب



منتظر حضور گرمتان هستیم.

نوشته شده در ۱۳٩٦/٢/۱۸| ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                       حیف نیست؟

                                                                                                              بهار باشد...

                                                                                                              تو

                                                                                                                      نباشی...

                                                                                                                                        "شمس لنگرودی"

کشوری بودم که از هر سو به سمتم تاختی

پرچم عشق خودت را بر دلم افراختی

عاشق دشمن شدن سخت است اما من شدم

رفتی و اردی بهشتم را جهنم ساختی

چند روزی باعث سرگرمی ات بودم مرا

مثل یک اسباب بازی گوشه ای انداختی

دست در دست رقیبم دیدمت ای با وفا

خیره در چشمت شدم اما مرا نشناختی

*

او که رفته برنخواهد گشت ای دل شاد باش

باختی در عشق او وقتی خودت را باختی

                                                                    (علیرضا جعفری)

نوشته شده در ۱۳٩٦/٢/۱۸| ساعت ۱:۳۳ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                      خیالی نیست دیگر دردهایم را نمی گویم

                                                                                       به روی دردهای کهنه ام تشدید بگذارید

                                                                                                             (امید صباغ نو)

چه بی رحمانه تن می خراشند تیغ های خاطره

                                             -این شکنجه گران بی رحم-

 

و آن گاه شبی عذاب آلود در گوش تو می خوانند:

                                                                          رفته ست محبوب تو برای همیشه!

و آن گاه از میان دود عودی که می سوزد

با شادی، تهدید و اضطراب خیره می شوند

                                                                   به تو

      با چشمانی که توان گریز از آن نیست.

                        و قلب تو آرام آرام درهم می شکند.

                                                                                 "آنا آخماتووا"

نوشته شده در ۱۳٩٦/٢/۱| ساعت ۳:٤٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                 در خاطرات باران،

                                                                                                               ابر تکرار می شود

                                                                                        در خاطرات جنگل،

                                                                                                                        درخت

                                                                                               در خاطرات من،

                                                                                                                          تو تکرار می شوی!

                                                                                                                         (سروش محبوب یگانه)

 می روی اما برایم مثل روز ِ روشن است

زندگی بعد از تو بر وفق مرادِ این زن است

داغی ِمردادی و من، غنچــه ی اردیبهشت

رسمِ تو، شادابی ِ من را به یغمابردن است

بعد از این تقدیر ِ تو مانند اشک از چشم من

ذره ذره روی خاکِ بی کسی افتادن است

با تمام دشمنانم دوست خواهم شد که صد_

دشمن ِ بد بهتر از یک دوست، اما دشمن است

با تـــو از مردانگی، از مهربانــی دم زدن

قصه ی کوبیدن ِ آب ِ درونِ هاون است

از خیــالت مـی گریزم بـــــاز، امــــا مثل مـــــرگ

سایه ای هستی که هر جایی که هستم با من است.

                                                                                   "وجیهه جامه بزرگی"

نوشته شده در ۱۳٩٦/۱/۱٧| ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                     به چشمِ ظاهر اگر رخصتِ تماشا نیست

                                                                                         نبسته است کسی شاهراهِ دلها را

                                                                                                           (صائب تبریزی)

مرا با این بالش و این دو تا ملحفه و این سه تا شکلات

                                                                                روی میزت راه می دهی؟

می شود وقتی می نویسی

                                          دست چپت توی دست من باشد؟

اگر خوابم برد

                      موقع رفتن

                                          جا نگذاری مرا روی میز!

از دلتنگی ات می میرم...

وقتی نیستی

                        می خواهم بدانم چی پوشیده ای

                        و هزار چیز دیگر

تو بگو

             چطور به خودم و خدا

             کلافه بپیچم

                                  تا بیایی؟!

خنده های تو

                      کودکی ام را به من می بخشد

و آغوش تو

                    آرامشی بهشتی

و دست های تو

                        اعتمادی که به انسان دارم..

                                               چقدر از نداشتنت می ترسم...!                                                                                                                                                                                "عباس معروفی"

نوشته شده در ۱۳٩٦/۱/٧| ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                       

به نام خدا

ادب دوستان و هم میهنان عزیزم

با عرض سلام و احترام

به لطف پروردگار نخستین مجموعه ی سروده های من با نام «سرم به شانه ی تو فکر می کند» توسط انتشارات شهرستان ادب به زودی در سی امین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران تقدیم علاقه مندان می شود.

منتظر حضور گرمتان هستیم.

 

در صورت تمایل چند نمونه از اشعار این مجموعه را در ادامه مطلب بخوانید:


::ادامه مطلب::
نوشته شده در ۱۳٩٦/۱/٢| ساعت ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                             برای آنچه که دوستش داری؛

                                                                                                      از جان باید بگذری

                                                                                         بعد

                                                                                            می ماند زندگی

                                                                                                                  و آنچه که دوستش داشتی!!

                                                                                                                                      "شمس لنگرودی" 

قفس در چشم مرغ خانگی خانه ست، زندان نیست

قناری تا نمی داند به دام افتاده نالان نیست!

شبیهم گرد تو بسیار می گردند و می گریند

فراوان مثل من می بینی و چون من فراوان نیست
□ □

به چشمان تو جز دلدادگی چیزی نمی آید

چرا پنهان کنیم از خلق، رازی را که پنهان نیست

فقط بی ریشه ها از قصه ی آینده می ترسند

درخت ریشه در خون را هراسی از زمستان نیست
□ □

از این دشوارتر حرفی نخواهی یافت در عالم

که هرگز عشق آسان نیست آسان نیست آسان نیست.

                                                                                      (پوریا شیرانی)

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱٢/۱٤| ساعت ۱٠:٥۳ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                    از زلزله و عشق، خبر کس ندهد

                                                                                آن لحظه خبر شوی که ویران شده ای

                                                                                                              (دکتر شفیعی کدکنی)

و عشق؛

                  آنقدرها هم که فکر می کردیم

                                             عادلانه نبود! 

    زن همسایه عاشق شد؛ 

                                         پیراهن بلندتری دوخت.

     من عاشق شدم؛

                               گریه های بلند تری سر دادم.

در عصر ما

                   همه 

                   همیشه

                                 دیر می رسند؛

یکی به اتوبوس

        یکی به قطار

                یکی

                     

                             به یکی...!! 

                                                    "رویا شاه حسین زاده"

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱٢/۳| ساعت ۱:۳۱ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                 درست مثل آن که

                                                                                 جنازه ی کارگران معدن را از خاک بیرون بکشی،

                                                                                                                    تا دوباره به خاک بسپاری؛

                                                                                          چیزی میان ما تغییر نخواهد کرد...

                                                                                 اما

                                                                                         اصرار دارم که بدانی

                                                                                                                              "دوستت دارم"

                                                                                                                                                       (زانیار برور)

افتاده راه طالع تارم به «هیچ کس»!

دیدی وفـــا نکرد بهارم به هیچ کس؟

تــو رفته ای، دلیل ندارد بیــــان شود

جای دقیق ِ سنگ مزارم به هیچ کس

دیگر مسیر ِ طی شده فرقی نمی کند

وقتی رسیده ریل قطارم به هیـچ کس!

با این کـــه خاطر تـــو برایـم عزیز بود

افسوس! اعتماد ندارم به هیچ کس

فهمیده ام که غیر خدا عاشقی خطاست

یعنـــی مبـــاد دل بسپارم بــه هیـــچ کس

با بی وفایی ات بـه نتیجه رسیده ام:

دیگر محلّ سگ نگذارم به هیچ کس!

این شــعر، آخـرین غــزلِ من برای توست

تقدیم شد به دار و ندارم، به «هیچ کس»

                                                                "امید صباغ نو"

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱۱/۱٧| ساعت ٩:٤٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                 ما دراین شهر غریبیم ودراین مُلک فقیر  

                                                                    به کمند تو گرفتار و به دام تو اسیر!!

                                                                                        "سعدی"

شهر،غمی به ما می بخشد؛

که از ساختمان هایش

                                  به خیابان هایی

                            که در کاریزهای نیستی

                                                                  گُم می شوند.

تمام مردم

از روی فروتنی زندگی ما می گذرند

                                                      و کسی که درنگ کند

                                                                   در غم همگن خویش

                                                                                                  پیر می شود.

                                                                                                                       (سرخیو ماتیاس

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱۱/۱| ساعت ٢:٥٥ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                                 عزیزم!!

                                                                                           زمستان میانمان ریش سفیدی کرده است؛

                                                                                                                                          نمی آیی؟

                                                                                                                                      (بهرنگ قاسمی)

الا که از همگانت عزیزتر دارم!!

شکسته باد دلم، گر دل از تو بردارم

اگر چه دشمن جان منی، نمی دانم

چرا ز دوست ترت نیز، دوست تر دارم 

بورز عشق و تحاشی مکن که با خبری

تو نیز از دل من ، کز دلت خبر دارم 

قسم به چشم تو، که کور باد چشمانم

اگر به غیر تو با دیگری نظر دارم 

کدام دلبری؟ آخر به سینه، غیر دلی

که برده ای تو؟ دل دیگری مگر دارم؟!

برای آمدنم آن چه دیگران دانند

بهانه ای است که من مقصدی دگر دارم 

دلم به سوی تو پر می زند که می آیم

به شوق توست که آهنگ این سفر دارم 

اگر به عشق هواداری ام کنی وقت است؛

که صبر کرده ام و نوبت ظفر دارم.

                                                     "حسین  منزوی"

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱٠/٢٠| ساعت ۱٢:٠۱ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                بمان که فلسفه ی این شب دراز این است

                                                     که یک دقیقه تو را بیشتر نگاه کنم

                                                                 "سعید بیابانکی"

                                                                                                 نگران نباش؛

                                                                                                                        یلدا رفت.

                                                                                                            دیگر شب های نبودن،

                                                                                                                                  کوتاه می شود عزیز...

                                                                                                                                       (افشین صالحی)

حالا که دیگر دستم به آغوشت نمی رسد

و بوسیدنت موکول شده

                                      به تمامی روزهای نیامده...

 

حالا که هر چه دریا و اقیانوس را

                                                از نقشه ی جهان پاک کردی...

                                                                           مبادا غرق شوم در رؤیایت

 

باید اسمم را

                     در کتاب گینس ثبت کنم

                           تا همه بدانند؛

                                                   زنی

                                                              با سنگین ترین بار دلتنگی

                                                                                                     روی شانه هایش

                                                                                                                       تو را دوست می داشت!

 

میبینی

                  عشق همیشه

                                          جاودانگی می آورد.

                                                                         "گیلدا ایازی"

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱٠/۱| ساعت ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                    می دانم...

                                                                                    آخر یک روز
                                                                                                      خسته می شود از نیامدنش

                                                                                    شوخی که نیست...

                                                                                                      مگر آدم
                                                                                                                   چقدر می تواند نیاید؟!

                                                                                                                         ( آرش نژادی)

می‌خواهمت اگرچه دلم با تو صاف نیست

بین غریبه‌هاست که هیچ اختلاف نیست

برگرد پیش از آن‌که از این دیرتر شود

این درّه است بین من و تو، شکاف نیست

گنجشک کوچکی که تو سیمرغ خواستی

در مشت توست، آن‌ طرف کوه قاف نیست

بگذار تا مقابل روی تو بگذرم

جایی که در مقابله امکان لاف نیست

تا چشم تو خلاف لبت حرف می‌زند

حظی‌ست در سکوت که در اعتراف نیست

برگرد مثل بارش باران به خانه‌ام

باران که در لطافت طبعش خلاف نیست

                                                            "مژگان عباسلو"

نوشته شده در ۱۳٩٥/٩/٢۱| ساعت ۱۱:٥٠ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                      نفس های تو را آن روزها در شیشه پر کردم

                                                                                          هوای روزهای بودنت را همچنان دارم...

                                                                                                            (امید صباغ نو)

وقتی می گویند نیست؛

                                    کاغذ را گفته باشند یا برق را

                                    فرق ندارد

                                                     من یاد تو می افتم...

                                                                                     "علیرضا روشن"

********************

لااقل بگو نمی خواهی برگردی؛

                                               اینطوری تکلیف خودم را می دانم

                                               و باز...

                                                            منتظرت می مانم.

                                                                                          "کامران رسول زاده"

********************

لازم نیست

                   مرا دوست داشته باشی؛

                             من تو را

                                           به اندازه ی هردومان

                                                                           دوست دارم...
 
                                                                                                  "عباس معروفی"

********************

احساس می کنم؛

                            کسی که نیست

                            کسی که هست را

                                                          از پا در می آورد...

                                                                                      "گروس عبدالملکیان"

********************

به خاطر مردم است که می گویم؛

                                                   گوش هایت را کمی نزدیک دهانم بیار

                دنیا دارد از شعرهای عاشقانه تهی می شود

     و مردم نمی دانند

                                 چگونه می شود بی هیچ واژه ای

                                                                                  کسی را که این همه دور است

                                                                  این همه دوست داشت...

                                                                                                                   "لیلا کردبچه"

نوشته شده در ۱۳٩٥/٩/٩| ساعت ۱:٠٥ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                               به دوست داشتنت مشغولم؛     

                                                                            همانند سربازی که سال هاست،

                                                                                         در مقری متروک

                                                                                                    بی خبر از اتمام جنگ

                                                                                                                 نگهبانی می دهد...

                                                                                                                          "زانیار پرور"

مثل آن مرداب غمگینی که نیلوفر نداشت

حال من بد بود اما هیچ کس باور نداشت!

خوب می دانم که "تنهایی" مرا دق می دهد

عشق هم در چنته اش چیزی از این بهتر نداشت!

آنقدر می ترسم از بی رحمی پاییز که

ترس من را روز پایانی شهریور نداشت!

زندگی ظرف بلوری بود کنج خانه ام

ناگهان افتاد از چشمم، ولی مو برنداشت!

حال من، حال گل سرخی ست در چنگ مغول

هیچ کس حالی شبیه من به جز "قیصر" نداشت!

                                                                            (مریم آرام)

نوشته شده در ۱۳٩٥/۸/٢٠| ساعت ۱۱:٤٧ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                            گفتند نهان باید، ما نیز نهان کردیم

                                                                                     من ماندم و عشق تو، در گوشه ی پستوها

                                                                                                             (حافظ ایمانی)

روزی تمام درها را بستم؛

تنهایی را بر سینه ام نقش کردم؛

                                                     ولی از سر غفلت، دری را از یاد بردم؛

                                                     همان دری...

                                                                             که عشق ها از آن می آیند و می روند.

                                                                                                                                          "آردیتا ژاترو"

****************************************************

صدایم را برای باد می گذارم

                                                و غبارم را برای هوا

اما دردم را

    درد زمینی ام را

                                  برای که بگذارم؟!

 

اشکم را برای شبنم می گذارم

                                                   و لبخندم را شاید

                                                                               برای رنگین کمان

عشقم را اما

عشق زمینی ام را

                                برای که بگذارم؟!

                                                               "نینو موچیولی"    

*****************************************************

دوست داشتم

                            از تو دورغی بشنوم!

زیرا انسان...

                          تنها زمانی دروغ می گوید؛

                          که ترس از دست دادن چیزی،

                                                                          او را آشفته کند!

                                                                                                        "اورهان پاموک"

نوشته شده در ۱۳٩٥/۸/۳| ساعت ۱۱:٥٠ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                        نمی گویم چه کردی با دلِ من، چون نمی خوانند

                                                                              تمامِ نوحه خوانان، گاه بعضی از مَقاتل را

                                                                                              (اصغر عظیمی مهر)

در نگاهت غیر ِ مجنونی مشوش نیستم

شعر می خوانی ولی قادر به درکش نیستم

خوب می دانم پیِ آیینه هایی تازه ای

من به آن تصویر دلخواهت منقّش نیستم

شعله ورکن هیمه ی این عشق را تا بگذرم

گرچه می دانم که می سوزم، سیاوش نیستم

خاک من از هر چه باشد، از زمین عشق نیست

شعله ام هر قدر افروزد من آتش نیستم

بی گمان پیر کمان در دست حالا مرده است

تیر عشقی نیست باور کن من آرش نیستم

آن که چشمش را به روی دردهایم بسته است

کاش می دانست محتاج نگاهش نیستم!!.

                                                                           "مهدی میچانی"

نوشته شده در ۱۳٩٥/٧/۱٧| ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                             درک کهکشان ها آنقدر دشوار نیست

                                                                             که فهم انگیزه ی واقعی رفتار و کردار آدم ها،

                                                                             به ویژه آن هایی که دوستشان می داریم.

                                                                                                                                          "مارسل پروست"

 

به عشقت قدم می گذارم آن چنان که به کلیسایی

که در آن تور آبی سکوت و عود موج می زند:

نمی دانم آیا چشمانم خطا می کنند یا نه ، ولی احساس می کنم

                                                           وهم هایی آسمانی را که در آن ها قلبم فرشته وار می شود.

 

آیا تویی که دوستت می دارم یا عشق است؟

آیا کلیسا است یا شمایل مریم؟

                                              چه اهمیت! اگر قلب زیر و رو شده ام خود را به دست فراموشی بسپارد

و هم زمان با ناقوس بر فراز برج ناقوس به لرزه در آید!

 

چه اهمیت دارند محراب ها و چه اهمیت دارند مریم ها

اگر در سکوت شبی که از راه می رسد

                                                  اندکی از وجود تو را احساس کنم که همراه با ارگ های کنار محراب آواز سر می کند

                                                  چیزی از تو را احساس کنم که در شمع ها می سوزد.

                                                                                                                                   "ژرژ رودنباخ"

نوشته شده در ۱۳٩٥/٧/۱| ساعت ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                          من پر از وسوسه ام عشق جلودارم نیست

                                                                              وقت آن است که این را تو بدانی دیگر

                                                                                               "صالحه مرتضی نیا"

بین صدها سرفرازی یک تباهی لازم است

گاه در چشم خلایق روسیاهی لازم است

زندگی شطرنج با خویش است،تا کی فکر بُرد؟

در میان صفحه گاهی اشتباهی لازم است

رشته ی بین من و او با گره کوتاه شد

معصیت آنقدرها بد نیست،گاهی لازم است

هر که از دل پاکی ام دم زد مرا تنها گذاشت

آمدم حفظش کنم دیدم گناهی لازم است

بعد از این در راه عشقم هر گناهی می کنم

در پشیمان کردنم لطف الهی لازم است

ما صراط مستقیم بی تقاطع ساختیم

گفته"لا اکراه فی الدین"پس دو راهی لازم است!.

                                                                             (کاظم بهمنی)

نوشته شده در ۱۳٩٥/٦/۱٧| ساعت ۱٠:٤٧ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                            گفته بودم که تو را دوست ندارم دیگر

                                                                                          درد آنجا که عمیق است به حاشا برسد

                                                                                                             (احسان افشاری)

ساده دلانه گمان میکردم؛

                                        تو را در پشت سر رها خواهم کرد.



                  در چمدانی که باز کردم؛ تو بودی.

                  هر پیراهنی که پوشیدم؛

                                                         عطرِ تو را با خود داشت.

                 و تمام روزنامه های جهان،

                                                          عکس تو را چاپ کرده بودند.

                  به تماشای هر نمایشی رفتم؛

                                                                 تو را در صندلی کنار خود دیدم.

                 هر عطری که خریدم؛

                                                  تو مالک آن شدی.



پس کِی؟

                    بگو کِی از حضور تو رها میشوم

                                                                      مسافر همیشه همسفر من...؟!.

                                                                                                                           "نزار قبانی"

نوشته شده در ۱۳٩٥/٦/٦| ساعت ٩:٤٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                          ما برای رنج کشیدن آفریده شده ایم؛

                                                                                          ولی به دنبال لذت بردن می گردیم.

                                                                                          باید پذیرفت؛ که تنها راهِ ادامه دادن،

                                                                                          لذت بردن از رنج هایی ست

                                                                                                                                   که می کشیم!

                                                                                                "چارلز بوکوفسکی"                                                 

رها کن تور خود را؛ من اسیر تو نخواهم شد
تو از این آتش در آب ها پنهان چه می خواهی؟!
چرا برگشتی و توفان به راه انداختی در من؟
نمی گویی؛ نمی فهمم از این توفان چه می خواهی؟!

 

مرا از تُنگ آوردی به دریا دادی و رفتی
میان اینهمه صیاد ماهی خوار جا ماندم
چه توفان ها که آمد تا مرا درهم بکوباند
چه شب هایی که من از ساحل دستت جدا ماندم


به جز این کوسه ها، این تورها، آن مرد ماهیگیر
نمی بیند کسی یک ماهی غمگین تنها را
به این دنیای تازه بعد تو عادت نمی کردم
زمان بُرده ست تا حالی شوم قانون دریا را!


زمان بُرده که من باور کنم تو رفته ای دیگر
و دریا آنقدر هم با محبت نیست با ماهی
چه می شد کرد جز این که شبیه دیگران باشم؟!
برای دوری از یک گرگ، باید گرگ شد گاهی!


رهایم کردی و دریا مرا یک کوسه بار آورد
رهایم کن؛ اسیر خشم یک کوسه نباید شد!
تو در چشمان من داری به دنبال چه می گردی؟!
که این ماهی دگر آن ماهی قرمز نخواهد شد...

 

دلم می خواست خود را باز هم دست تو بسپارم
دلم می خواست برگردم به تُنگ خانه ات ای مرد!
ولی لعنت به روزی که ندیدی عشق را در من
ولی لعنت به تنهایی؛ که من را کوسه بارآورد...


مرا آن ماهی کوچک تصور کن که یک روزی
رهایش کردی و حتما در اینجا شاد و خوشبخت است
به دنبالم در این دریا نگرد و راحتم بگذار
برای کوسه ها رام کس دیگر شدن، سخت است!

                                                                             (رؤیا باقری)

نوشته شده در ۱۳٩٥/٥/۱۳| ساعت ۱٠:۱٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                          گاهی اگر که عشق،

                                                                                                                           تو را دستِ کم گرفت؛

                                                                                          تقصیر توست؛

                                                                                                                    دستِ مرا، کم گرفته ای!

                                                                                                                (آرش شفاعی)                                                                                    

این دست نافرمان را بپذیر

و این دهان را

                    که جز نیمی از آن چه را می تواند گفت

                                                                               بازگو نخواهد کرد.

دهان من بی ترحم است

و چشمانم نفرین شده

و بدتر از این دو ، روح من است

اگر از آنچه می سوزاند بیمی به دل نداری

اگر عشق تو از هیچ مانعی روی بر نمی تابد

                                                                  این دست نافرمان را بپذیر

                                                                  و آتش نفرین شده این نگاه را

                                                                  و این لبان فنا ناپذیر را

 

فردا بسیار دیر خواهد بود

و من از انجام وعده ها بی خبرم

                                                   اگر تردید به دل داری ، همه چیز را رها کن

آنچه را که در وجودم به فریاد در آمده است

                                                                جز یک بار نثار نخواهم کرد!.

                                                                                                                "فرانتس ال لان"

نوشته شده در ۱۳٩٥/٥/۳| ساعت ۱٠:٠٧ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

با سلام

با احترام دعوتید به خوانش دلنوشته هایم به آدرس:

 shahneshin-delneveshteh.persianblog.ir

نوشته شده در ۱۳٩٥/٤/۱٤| ساعت ۱٠:٠٠ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                   گرانی می کند بر خاطرم یادش، نمی دانم

                                                                                 که با این ناتوانی، چون توانم رفت از یادش؟!

                                                                                                         "صائب تبریزی"              

ای در این درِّه ی خاموش، چراغِ راهم!

عشق، کامی ست که من از تو فقط می خواهم

تهِ این درِّه به تنهایی من می نگری

گر چه شاید خبری نیست در آن بالا هم

منِ مغرورِ من از عشق، گریزان شده بود

تو گلاویز شدی با منِ خاطرخواهم

پنجه بر پنجره ی خواب کشیدم هر شب

تا مگر لحظه ای از خانه درآید ماهم

مثلِ یک دلوِ به گِل مانده ی از آب تهی

چه امیدی ست که بیرون بکشی از چاهم؟!

حاصلی نیست ز باریدنِ ابری که منم

فقط از بارِ دلِ سوخته ام می کاهم.

                                                        (حسین هدایتی)

نوشته شده در ۱۳٩٥/٤/۱٤| ساعت ٩:٤٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                      از لیوان ها؛
                                                                                           به لیوان شکسته فکر می کنی                     

                                                                      از آدمها؛
                                                                                            به کسی که از دست داده ای                  
                                                                                          به کسی که به دست نیاورده ای                                   

                                                                      همیشه
                                                                                       چیزی که نیست؛

                                                                                                                      بهتر است!

                                                                                                                   (علیرضا روشن)                                                       

جدایی؛ چون میله ای آویزان در هوا

                                                          به سرو صورتم می خورَد.

هذیان می گویم؛

                            می دوم؛ جدایی در پی ام.

                                                                      رهایی از آن ممکن نیست.

                            پاهایم توان ایستادن ندارند.

جدایی؛ زمان نیست؛ راه نیست؛

 

جدایی؛ پُلی در میان،

                                  از مو باریک تر، از خنجر تیز تر

جدایی؛ پُلی میانِ ما

                                 حتی اگر زانو به زانوی یکدیگر نشسته باشیم!

                                                                                                       "ناظم حکمت"

نوشته شده در ۱۳٩٥/٤/۱| ساعت ٩:٢۳ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                        سر به را بودم و یک عمر نگاهم به زمین

                                                                                       آمدی؛ سر به هوا، چشم به راهم کردی!

                                                                                                              (پانتهآصفایی)                                                                                                 

نخواهی دید جز من در کسی این سر به راهی را

برای بردن دریا بیاور تُنگِ ماهی را

جدا کردی مسیر خویش را از من؛ ولی دستی_

به هم پیوند داده انتهای این دو راهی را

مرا می خواهی؛ اما در مقابل شرط هم داری

دوباره زنده کردی دوره ی مشروطه خواهی را

برای دیدنت فرقی ندارد راه و بی راهه

به مقصد می رسانم هر مسیر اشتباهی را

به عشقت هر کسی شاعر شد، از میدان به در کردم

زمانی «مولوی» و این اواخر هم «پناهی» را.

                                                                        "سورنا جوکار"

نوشته شده در ۱۳٩٥/۳/۱۳| ساعت ۱٠:۱٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                             از بهار تقویم می ماند؛

                                                                             از من،

                                                                                          استخوان هایی که تو را دوست داشتند.

                                                                                                                                       "الیاس علوی"

تمام بادها از من می گذرند

و تمام آتشفشان ها می سوزانندم

پیکان تمام قلب ها از وجودم می گذرد

و تمام جان ها در اشعه خود غرقم می کنند.

 

ای نرمش نهفته در شعله و زوبین و توفان ها

ای لطافت روشنایی و ملایمت تابندگی

                                                     لبریز از سوز و اضطرابم – خونبارم

                                                     و در عمق ضمیرم سرور است و آسایش و فراموشی و آرامش مطلق.

جهان دارای بندری است که در آن هر صدای تهدید کننده

                                                    جان می سپارد و به سکوت ابدی بدل می شود.

ستارگان برای جستن آسایش بدان روی می آورند

و مردمان گریزان از سوداهای آسمان برای روزی که به فکر اندر شوند.

                                                                                                          "فرانتس ال لان"

نوشته شده در ۱۳٩٥/۳/۳| ساعت ٩:٤٧ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                   گلبرگ ها ، آنگاه که لاله می میرد

                                                                        تل می شوند روی مزارش

                         یاد تو اینچنین

                                              روزی که رفته باشی

                                                                                در دل نهفته می ماند

                                                                                                                   با عشق.

                                                                                                                                   "پرسی شلی"

ای یار جفا کرده ی پیوند بریده

این بود وفاداری و عهد تو ندیده

در کوی تو معروفم و از روی تو محروم

گرگ دهن آلوده ی یوسف ندریده

ما هیچ ندیدیم ، و همه شهر بگفتند

افسانه ی مجنون به لیلی نرسیده

در خواب گزیده لب شیرین گل اندام

از خواب نباشد مگر انگشت گزیده

بس در طلبت کوشش بی فایده کردیم

چون طفل دوان در پی گنجشک پریده

مرغ دل صاحب نظران صید نکردی

الّا به کمان مهره ی ابروی خمیده

مِیلت به چه مانَد؟ به خرامیدن طاووس

غمزت به نگه کردن آهوی رمیده

گر پای به در مینهم از نقطه ی شیراز

ره نیست تو پیرامن من حلقه کشیده

با دست بلورین تو پنجه نتوان کرد

رفتیم دعا گفته و دشنام شنیده

روی تو مبیناد دگر دیده ی سعدی

گر دیده به کس باز کند روی تو دیده.

                                                    "شیخ اجل سعدی"

نوشته شده در ۱۳٩٥/٢/۱٥| ساعت ۱٠:۳٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                از یادت بُرده ام؛

                                                                                          هم چون چاقویی در قلب،

                                                                                          هم چون رعدی تمام شده

                                                                                                                  در خاکسترِ شاخه هایم

                                                                                                                             (شمس لنگرودی)

برای من

               دوست داشتن

                                       آخرین دلیل دانایی است؛

اما

        هوا همیشه آفتابی نیست.

        عشق همیشه علامت رستگاری نیست.

و من گاهی اوقات مجبورم

                                        به آرامش عمیق سنگ حسادت کنم؛

                                                      چقدر خیالش آسوده است.

                                                      چقدر تحمل سکوتش طولانی ست.

                                                      چقدر...!!

                                                                       " سید علی صالحی"

 

نوشته شده در ۱۳٩٥/٢/٥| ساعت ۱٠:٠٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                    دل می کَنَم به خاطر تو از دیار خویش

                                                                                       ای خاطرت عزیزتر از خاطرات من

                                                                                                   (محمد مهدی سیار)

روم به جای دگر، دل دهم به یارِ دگر

هوای یارِ دگر دارم و دیارِ دگر

به دیگری دهم این دل، که خوارکرده ی توست

چرا که عاشق تو دارد اعتبار دگر

میان ما و تو ناز و نیاز برطرف است

به خود، تو نیز بده بعد از این قرار دگر

خبر دهید به صیاد ما که ما رفتیم_

به فکر صید دگر باشد و شکار دگر

خموش وحشی از انکار عشق او کاین حرف_

حکایتی ست که گفتی هزار بار دگر.

                                                         "وحشی بافقی"

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱/۱۳| ساعت ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                                    عید آمد و من خانه تکانی کردم              

                                                                                                      از دل همه را تکانده ام، الا تو

                                                                                               "جلیل صفربیگی"

 

با یاد رُخَت ناظر غیر است دلم            در کعبه بُوَد گرچه به دیر است دلم

                    چون در همه جا روی تو را می جوید           پیداست که عاقبت به خیر است دلم

                                                                                              (آیت الله محمد حسین بهجتی اردکانی)

                                                      ***

من خیره به آسمان، تو ماهم بودی             ای خوب! همیشه در نگاهم بودی

                     با عشق تو جان گرفته بودم، اما                     افسوس رفیق نیمه راهم بودی

                                                                                                                                (مهدی نامدار)

                                                     ***

برگرد؛ برای قهر کردن زود است                برگرد؛ که آسمان غبارآلود است

                        انکار مکن که دوستم داشته ای                    چون کلیه ی مدارکش موجود است

                                                                                                                           (سعید بیابانکی)

نوشته شده در ۱۳٩٥/۱/٢| ساعت ۱٢:۳٧ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                خلاصه بهاری دیگر

                                                                                        بی حضور تو از راه می رسد،...

                                                                 و آنچه که زیبا نیست، زندگی نیست 

                                                                                                                روزگار است!

                                                                                                                               "شمس لنگرودی"

خدا کند که بهار رسیدنش برسد

شب تولد چشمان روشنش برسد

چو گرد، بر سر راهش نشسته ام شب و روز

به این امید که دستم به دامنش برسد

هزار دست پر از خواهشند و گوش به زنگ

که آن انارترین روز چیدنش برسد

چه سالها که در این دشت خوشه چین ماندم

که دست خالی شوقم به خرمنش برسد

بر این مشام و بر این جان چه می شود یارب

نسیمی از چمنش بویی از تنش برسد

خدای من دل چشم انتظار من تا چند 

به دوردست فلک بانگ شیونش برسد؟

چقدر بر لب این جاده منتظر ماندن

خدا کند که از آن دور توسنش برسد.

                                                      "سعید بیابانکی"

 

                              من اما سخت خواهانم که چهره ی تو باشم  

                             نخستین رخساری که در سال نو

                                                                   دیدارش می کنی

                                                                     با آه های بلند!

                                                                                               "غادة السَّمّان"

امسال بهار، بی تو یعنی پاییز...

می دانم دیر یا زود به دستت می آورم؛

اما شاید پیش از آن از دست رفته باشم!

با قلب کوچکی که مُدام احساس می کنم در سینه ی تو می تپد؛

با حس زنانه ای که از دوست داشتنش، تندیسی برای بزرگ کردن آرزوهایش ساخته است

بی آن که بداند در آن طرف سرزمین و در آن سوی مرزها

آیا چشمی هست که مشتاق جستجویش باشد؟!

یا رو‌‌یاهای کودکی اوست که شاهزاده ها را به قصر اساطیری شعرهایش می کشاند...!!

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱٢/٢٤| ساعت ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

باسلام

قرار بود نقد کتاب (زن های ایلم خوب می فهمند این زن را)، سروده ی دوست خوبم زینب اکبری، در فصل نامه ی مجله ی شعر حوزه هنری استان تهران در فصل پاییز به چاپ برسد که متأسفانه به دلایلی نظیر کمبود بودجه، انتشار این مجله متوقف شد.

مجله ادبی پیاده رو این نقد را منتشر کرده است. در صورت تمایل، می توانید در لینک زیر مطالعه بفرمایید.

http://www.piadero.ir/portal/index.php?do=post&id=1340

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱٢/۱٥| ساعت ۱٢:۳٧ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                             بهار می رسد اما، چه فرق می کند آیا

                                                                     برای شاخه ی خشکی که در اجاق می افتد؟!

                                                                                            (محمد مهدی سیار) 

قطار می رود؛

تو می روی؛

تمام ایستگاه می رود؛

                                     و من چقدرساده ام

                                                                     که سال های سال

درانتظار تو

                     کناراین قطاررفته ایستاده ام

                      و همچنان

                                        به نرده های ایستگاه رفته

                                                                                  تکیه داده ام!

                                                                                                       "قیصر امین پور"

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱٢/۱٥| ساعت ۱۱:٥۸ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                            تنهایی چیزهای زیادی به آدم می آموزد،

                                                                            اما...

                                                                                          تو نرو!

                                                                                                       بگذار من نادان بمانم...

                                                                                                                (ناظم حکمت)

بی تو سر و کارم به کوه و دشت می افتد

از چشم من گلخنده و گلگشت می افتد!

آدم در آغوش عزیزش هم دلش تنگ است

وقتی به فکر لحظه ی برگشت می افتد!

می شویمت از رخت هایم تا نبینی که-

هی قطره قطره اشک من در طشت می افتد!

با خنده دارم عکس (سه در چار) می گیرم

اما غمم هربار (شش در هشت) می افتد!!

اینجا زنی دلتنگ دیدار تو خواهد شد

هرگاه یاد کوچه های رشت می افتد…

                                                            (زهرا شعبانی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱٢/٢| ساعت ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                          چون صاعقه در کوره ی بی صبری ام امروز 

                                                            از صبح که برخاسته ام ، ابری ام امروز...

                                                                                                                    "دکتر شفیعی کدکنی"

گفتی

            دوستت دارم و

                                  من به خیابان رفتم.

فضای اتاق برای  پرواز کافی نبود.

             *  *  *

اگر شعرهای من زیباست

دلیلش آن است

                          که تو زیبایی .

اصلا مهم نیست

                          تو چند ساله باشی

من همسن و سال تو هستم.

مهم نیست خانه ات کجا باشد

برای یافتنت کافی ست

                                   چشم هایم را ببندم.

خلاصه بگویم

حالا هر قفلی که می خواهد

                                          به درگاه خانه ات باشد

عشق پیچکی ست

                               که دیوار نمی شناسد.

            *  *  *

چه فرقی می کند

                            من عاشق تو باشم

                            یا تو عاشق من.

چه فرقی می کند

 رنگین کمان  

                     از کدام سمت آسمان

                                                     آغاز شود.      

                                                                      (گروس عبدالملکیان)

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱۱/٢٠| ساعت ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                               رفته ای؛ اما دلم گرم است وقتی روشن است-

                                                                                  آتشی از خاطراتت در دلِ شب های سرد

                                                                                                   (فاطمه سلیمان پور)

به خطِّ گریه برایت نوشته ام خوبم

بپرس حال مرا از صدای مرطوبم

هنوز مثل همان وقت سر به زیرم و سخت

هنوز صاحب آن چشم های محجوبم

نگاه دختر زیبایی ام که غمگین است

سکوت دفتر پروانه های مصلوبم

دلم گرفته از این روزهای بی خبری

اگر به جعبه ی اخبار مشت می کوبم

برای دیدن من با لباس گرم بیا

هوای خانه ی من برفی است محبوبم!.

                                                              "دوست خوبم:اعظم سعادتمند"

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱۱/٧| ساعت ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                           تو را به خاطر خواهم آورد،

                       همچون غریب تنهایی که وطن عزیزش را یاد می کند!

 

قلب زن،

                به گذر ایام و تغییر فصلها دگرگون نمیشود.                                        

قلب زن،

                همچون بیابانی است که چه بسا آدمی آن را عرصه ی تاخت و تاز خود قرار می دهد٬                                                                                                                                

                                                 درختانش را ریشه کن می کند٬

                                                 گیاهانش را به آتش می کشد٬

                                                 صخره هایش را به خون آغشته می کند و زمین آن را با استخوان ها و

                                                                                                                   جمجمه ها می پوشاند،

                و با این همه آن بیابان همچنان آرام و پا برجا می ماند                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

                و بهار و پاییزش تا پایان روزگاران ماندگار خواهند بود...!                        

                                                                                               "جبران خلیل جبران"

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱۱/۱| ساعت ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                   چشم ازپنجره بروسعت شب دوخته ام

                                                                                         وبه چشمان تو می اندیشم

                                                                                              پیش ازآنی که سحر،

                                                                                         رنگ چشمان تو را پاک کند.

                                                                                              (محمدعلی بهمنی)

بعد از تو در انبوه آدم های غمگینم

کوهی مذابم که فقط از دور رنگینم

تقدیر من یک انتخاب تلخ اجباریست

یک دختر قاجاری گم کرده آیینم

هر خوشه ی بوسیدنم فرجام تلخی هات

باور کن ای فرهاد ... من شیرین شیرینم

اندوه تو لبریز شد از شانه های من

شاتوت لبهای تو پر کرده ست پرچینم

آنقدرها در خاطرم هستی که گهگاهی

حس میکنم روحی دگر کرده ست سنگینم

این سلطنت بعد از تو دیگر چیز خوبی نیست

بعد از تو من حتی به این دربار بدبینم.

                                                          "سیما احمدی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱٠/٢۱| ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

          ای رفته از برم به دیاران دوردست!

                    با هر نگین اشک، به چشم ترِ منی

          هرجا که عشق هست و صفا هست و بوسه هست

                                                                                   در خاطر منی.

                                                                                                          (مهدی سهیلی)

تو را من چشم در راهم شباهنگام

                                                     که می گیرند در شاخ "تلاجن"* سایه ها رنگ سیاهی

                                                               وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم،

تو را من چشم در راهم

                                      شباهنگام

                                                         در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند،

                                                         در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام!

گَرَم یادآوری یا نه، من از یادت نمی کاهم؛

                                                                      تو را من چشم در راهم!!.

                                                                                                                 "نیما یوشیج"

                                                                                                                 زمستان1336

__________________________

*نام درختی است جنگلی، درخت چوب ارژن

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱٠/۱٠| ساعت ۳:٥٢ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                            زمستان و هجوم باد بی مهری ست؛ اما من-         

                                                                                میان سینه با یاد تو داغی آتشین دارم...

                                                                                       1393/10/1 "فاطمه سلیمان پور" 

شاه بودم، تخت رفت و تاج هم پیدا نشد  

سر نخِ مشکوک این تاراج هم پیدا نشد 

دست در دستت، به لب لبخند، روی این زمین 

حال و احوالی که در معراج هم پیدا نشد 

یار من بودی به حکم دل، دریغ اما دریغ 

تویِ دستت یک دولوی خاج هم پیدا نشد 

درسخوان بودم ولی کنکور عشقت سخت بود 

تست هایش در کتاب گاج هم پیدا نشد 

سعی جانفرسایِ من، از این غزل تا چشم تو 

در صفا و مروه یِ حجاج هم پیدا نشد. 

                                                            (ایمان صابر)

نوشته شده در ۱۳٩٤/۱٠/٥| ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

          خبر رسید که پاییز رو به پایان است           چه دل خوشید؟که این اول زمستان است!
                                                                                                                        (محمدمهدی سیار)

تو که نیستی؛

                      یلدا بلندترین شب سال نیست

                                                                   اوج دلتنگی ست...


                                                                                     روز فراق تو که نبینم جمال تو

                                                                                  با من جکایت شب یلدا کند همی

                                                                                                                                         "ادیب صابر"

واقعیت این است که آفتاب از میان سنگ ها می تابد

نه رودخانه

                در صبحگاهی که می بارد باران

                و زنی با گیس های برهنه رفته تا انتها

این است که جهان انگار دشتی از خوشه های مواج

هرچند ملتهب اما برای رسیدن باید به رنگ نارس زرد باشد

                                                                             برقصد و سر به تیغ برهنه ی آن مرد بسپارد

 

که با تمام آن همه خوشبختی

باز هم فکرمی کنم به این که میان کدام دو پلک زدن

                                                                           می رسی

و مرا که عاشقانه دل بسته ام به زیستن

                                                             می بری با خود!!

                                                                                        "داریوش معمار"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٩/٢٩| ساعت ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                       مرا ببخش اگر دوستت دارم

                                                                                            و کاری از دستم برنمی آید.

                                                                                                                  "رسول یونان"

مانند شیشه ای که خریدار سنگ بود

این دل شکستن تو برایم قشنگ بود

رؤیای باشکوه رسیدن به ساحلت

آغاز خودکشی هزاران نهنگ بود

ماه شب چهاردهی که تصاحبت

چون حسرتی به سینه ی صدها پلنگ بود

خوشبخت آن دلی که برای تو می تپید

خوشبخت آن دلی که برای تو تنگ بود

تو: یک جهان تازه پر از صلح و دوستی

من : کشوری که با همه در حال جنگ بود

با من هر آنچه از تو بجا ماند نام بود

از من هر آنچه بی تو بجا ماند ننگ بود

پایین نشسته ام که توبالا نشین شوی

این ماجرا حکایت الاکلنگ بود...

                                                       "رضا نیکوکار"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٩/۱٤| ساعت ۱٠:٥٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                           چه غم نداشته باشم تو را؟ که در نظر من-

                                                                        سعادتی به جهان مثل دوست داشتنت نیست!

                                                                                                 "حسین منزوی"

دو سال است که می دانم بی قراری چیست

                                                 درد چیست

                                         مهربانی چیست

دو سال است که می دانم آواز چیست

                                        راز چیست

                                                         چشم های تو شناسنامه مرا عوض کردند

امروز...

                  من دو ساله می شوم...

                   (گروس عبدالملکیان)

***          ***          ***

امشب

            دریاها سیاه اند

            بادِ زمزمه گر سیاه است

            پرنده و گیلاس ها سیاه اند

           دل من روشن است

                                           تو خواهی آمد.

                                         (شمس لنگرودی)

***          ***          ***

تو در خون منی...

                             و من اکنون از زخم سرشارم

            و خونم

                           آهسته

                           آهسته جاری است

من خشکیده و زرد می شوم

                   و خونم غلیظ و سرخ

و تو...

                راستی کجایی تو؟!

                                                   (سعدیه مُفَرِح)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٩/۱| ساعت ۱۱:٠٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                 به راستی چه خوشبختند انسان هایی که آنچه را که در دلشان می گذرد

                                                               به دست فراموشی می سپارند!!!

جای تو با تمام جهان پر نمی شود

چیزی که با گذشت زمان پر نمی شود

من سنگ جای پنجره هایم گذاشتم

این جای خالی نگران پر نمی شود

پر کرده ام تمام جهان را که پر شده

اما فقط خود تو بدان پر نمی شود

انگار رد پای تو بر گونه ی بهار

با برگ های خیس خزان پر نمی شود

انگار گوش های غزل آشنای من

با یک قطار سوت زنان پر نمی شود

با آن که چیزی از دل تنگم نمانده باز

جای تو با تمام جهان پر نمی شود!.

                                                       "مهدی نقبایی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/۸/٢٠| ساعت ۳:۳٢ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

اعتقاد راسخ دارم که عشق تکیه گاه جهان است،

                                   زندگی فقط آنجاست که عشق هست

                                                                             و زندگی بی عشق، مرگ است.

                                                                                                                                "گاندی"

 تا تو را دارم عزیزم

                              چه کاری به سال و ماه دارم؟!

وقتی هنوز بچه گنجشکی بودم

ریش غم هایم سفید شد

                                        خیال می کردم شادی غیر ممکن است

 

حالا هم

در سایه ی عشق تو

                                 چنین بر دوش سال

                              

                                دارم کودک می شوم

                                                                 و دهانم پر از حرف های تازه است.

                                                                                                                       (عبدالله پشیو)

نوشته شده در ۱۳٩٤/۸/۱٠| ساعت ٩:٥۳ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                دنیا برای دیدن تو جای کوچکی ست

                                                                                    دیدار با تو را به قیامت گذاشتم!

                                                                                             (مهدی موسوی)

منتظر هستم؛ مسلح کن تفنگ دیگری

سمت من شلیک کن حالا فشنگ دیگری

پشت هر لبخندت، اخمی تلخ پنهان گشته است

غالباً خفته ست در هر صلح، جنگ دیگری!

مثل یک دیوانه دنبالت به راه افتاده ام

سمت من پرتاب کن - از لطف- سنگ دیگری!

من بمانم یا که نه؟! تکلیف را معلوم کن!

نیست دیگر بیش از این وقت درنگ دیگری!

عاقبت بر پایه ی قانون جنگل میشویم –

تو غزال دیگری و من پلنگ دیگری!

من که دنبال شکارت نیستم آهوی من!

آمدم بلکه نیفتی توی چنگ دیگری!

                                                        "اصغر عظیمی مهر"

نوشته شده در ۱۳٩٤/۸/۳| ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

گر عاشق مَنَت باید بودن ،

                                                  عشقت به هیچ نباشد

                                                                           هیچ

                                                                                        جز عشق.

                                                                                                                   "الیزابت براونینگ"

 من تو را و شعر را

                           بسیار دوست دارم

با من بگو

                  شعر ، عشق تو را یادم داد

یا عشق تو

                  شعر را یادم داد؟!

                                                   (کژال ابراهیم خدر)

**********************************************

همه ی مردم

                       نام دلدارشان را بر درخت حک می کنند

عزیزم!

پس چرا من نام تو را

                               بر استخوانم حک نکنم؟!

                                                                       (نوزاد رفعت)

**********************************************

خودم کوتاه

شعرهام کوتاه تر

           و کوتاه تر از همه

                                    لحظه های با هم بودنمان!

                                                                             (شیرین ک.)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٧/۱٥| ساعت ۱٠:٢۳ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                              هنوز دل نگرانم برای تو، برگرد

                                                                        هنوز دست خودم نیست دوستت دارم

                                                                                              "زینب اکبری"

تو نیستی و این در و دیوار هیچ وقت...

غیر از تو من به هیچ کس انگار هیچ وقت...

این جا دلم برای تو هِی شور می زند

از خود مواظبت کن و نگذار هیچ وقت...

اخبار گفت شهر شما امن و راحت است

من باورم نمی شود، اخبار هیچ وقت...

حیف اند روزهای جوانی، نمی شوند

این روزها دو مرتبه تکرار هیچ وقت

من نیستم بیا و فراموش کن مرا

کِی بوده ام برات سزاوار؟...هیچ وقت!

بگذار من شکسته شوم؛ تو صبور باش

جوری بمان همیشه که انگار هیچ وقت... .

                                                                      (زنده یاد: نجمه زارع)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٧/٧| ساعت ٩:٠۳ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

امروز روز اول مهر است

 

و من

         فصلی از مهربانیِ تو می خواهم...

مهرماه است و امیدِ مهربانی از تو دارم

عاشقم بر آسمانِ ابری ام تابیدنت را...

                                                                                          لحظه ی دیدار وقتی می رسد شایسته نیست-

                                                                                                   انتظاری غیرِ پرواز از کبوتر داشتن...

                                                                                                                   (رضا نیکوکار)

می‌دانی؟

                می‌دانی از وقتی دلبسته‌ات شده‌ام

                                                                   همه جا

                                                                   بوی پرتقال و بهشت می‌دهد.

              هرچه می‌کنم

              چهار خط برای تو بنویسم

                                                   می‌بینم واژه‌ها

                                                   خاک بر سر شده‌اند.

             هرچه می‌کنم

            چهار قدم بیایم

                                    تا به دست‌هات برسم

                                                                   زانوهام می‌خمد.

نه این‌که فکر کنی خسته‌ام؛

نه این‌که تاب راه رفتن نداشته باشم؛

نه ...!

             تا آخرش همین است

نگاهت

               به لرزه‌ام می‌اندازد ...

                                                    "عباس معروفی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٧/۱| ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                 فرق بزرگیست میان کسی که تنها مانده

                                                                                 و کسی که تنهایی را انتخاب کرده است...

                                                                                                               (گابریل گارسیا مارکز)

چه چیز در این جهان،

                             غریبانه تر از زنی است

                                              که تنهایی اش را بغل می کند

                                              و می پوسد،

اما حاضر نیست دیگر کسی را دوست بدارد...!

                                                                      "مریم ملک دار"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/۱۱| ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                      دلم را می گذارم پای درد دوری ات ای دوست!

                                                                   که رسم است آنکه چیزی می خَرَد، بیعانه بگذارد

                                                                                              "زهرا شعبانی"

به تو گفتم که در این دور شدن ناچاری؟

سَر به تأیید تکان دادی و گفتی: آری!

عینِ مرگ است اگر بی تو بخواهد برود-

او که از جانِ خودت دوست ترش می داری

ای که نزدیک تری از منِ دلتنگ به من!

بینِ ما نیست به جز فاصله ای اجباری

من عروسِ توام ای از من و آغوشم دور!

خطبه را گریه ی من می کند امشب جاری

زندگی چیست به جز خاطره ای افسرده؟!

زندگی چیست به جز رنج و غمی تکراری؟!

گله ای نیست؛ به تنهایی خود خو دلبستم

به غزل گریه ی هر روز، به شب بیداری!

رویِ دیوارِ دلم سایه ای از قامتِ توست

مثلِ تنهاییِ من قَدِ بلندی داری!!.

                                                    (تکتم حسینی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/٤| ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

دارد عبور می کند از من جوانی ام       خاموش، سر به راهِ زمستان نهاده ام (اعظم سعادتمند عزیزم)

 

مثلِ همه ی سال های عمرم که گذشت؛ امروز تولدِ شناسنامه ایِ من است.

این زن منم؛ با جامه ای از آتشِ مرداد

با من هوا گرم است مثلِ ظهرِ تابستان

در مویِ من، طغیانِ رودِ وحشیِ اروند

در رگ رگِ من، خونِ سرخِ عشق در جریان...

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۳٠| ساعت ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                               دستی به دوش غیر نهاد از ره کرم

                                                                              ما را چو دید لغزش پا را بهانه ساخت

                                                                                                  "نظامی"

ممنوع نیستی که بچینمت

اینجا هم که بهشت نیست

                                         تا گناه مادر را

                                                              تکرار کنم.

... رنگ صلح چشم هایت

دهان تنهایی ام را

                            آب می اندازد. 

به شاخه ات نرسیده، می لغزم

همیشه لغزیدن

                        بهانه ی خوبی ست

          برای فشردن دستی که دوستش داری!

وسوسه ی چیدن

                           رها نکرد؛

                           رهایت نمی کند...

بچین!

ممنوع منم که بچینی ام!!.

                                          (فاطمه روزبهانی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٩| ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                          هزار بار بشستم دهان به مشک و گلاب

                                                                                 هنوز نام تو بردن دریغ می آید!

                                                                                                                         (م.سرشک)

مرا بازیچه ی خود ساخت چون موسی که دریا را

فراموشش نخواهم کرد چون دریا که موسی را

خیانت قصه ی تلخی ست اما از که می نالم

خودم پرورده بودم در حوارییون یهودا را

نسیم وصل وقتی بوی گل می داد حس کردم

که این دیوانه پرپر می کند یک روز گل ها را

خیانت غیرت عشق است وقتی وصل ممکن نیست

نباید بی وفایی دید نیرنگ زلیخا را

کسی را تاب دیدار سر زلف پریشان نیست

چرا آشفته می خواهی خدایا خاطر ما را

نمی دانم چه افسونی گریبان گیر مجنون است

که وحشی می کند چشمانش آهووان صحرا را

چه خواهد کرد با ما عشق؟ پرسیدیم و خندیدی

فقط با پاسخت پیچیده تر کردی معما را !!!.

                                                                (فاضل نظری )

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢۸| ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                              کار ما این بود کز خوبان نگه داریم دل

                                                                                             عاقبت ما را ز کار خویش غافل ساختند

                                                                                                           (هلالی جغتایی)

 

تمام سال های عمر بشر به بیهودگی می گذرد،

و تنها زمانی می توان از زندگی خشنود بود،

                                                             که در راهی قدم بگذاری که  به آن ایمان داری ...

و من

          به چشم های تو  

                                    ایمان آورده ام ...

                                                            " آنجلا مارتادلا "

***********************************************

اگر مرا دوست نداشته باشی،

                                         دراز می کشم و می میرم!

مــــــرگ!

                نه سفری بی بازگشت است

و نه...

              ناگهان محو شدن!

مــــــرگ!

                     دوست نداشتن توست،

                   درست آن موقع که باید

                                                     دوستم بداری...     

                                                                         " رسول یونان "

***********************************************

سخت بود!

                  فراموش کردن کسی که با او...

همه چیز

                    و همه کس را

                                       فراموش می کردم...

                                                                       " ایلهان برک "

***********************************************

وقتی تو نیستی ...

                            شادی کلام نامفهومی ست !

                            و " دوستت می‌دارم " رازی‌ ست

                                                                       که در میان حنجره‌ ام دق می‌کند
 
و من چگونه بی‌ تو نگیرد دلم ؟

                                               اینجا که ساعت وآیینه و هوا

                                                                                     به تو معتادند ...   

                                                                                                         " حسین منزوی "

***********************************************

دلتنگی من تمام نمی‌ شود!

                                       همین که فکر کنم

                                                                من و تو

                                                                             دو نفریم

دلتنگ‌ تر می‌شوم ... 

                                           برای تو      

                                                         " عباس معروفی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٦| ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                   دوستت دارم

                                                                   و پنهان کردن آسمان

                                                                                            پشت میله های قفس

                                                                                                                        آسان نیست.

                                                                                                                      (شمس لنگرودی)

روبه روی پنجره دیوار باشد بهتر است

بین ما این فاصله بسیار باشد بهتر است

من به دنبال کسی بودم که دلسوزی کند

همدمم این روزها سیگار باشد بهتر است

من نگفتم آنچه حلاج از تو دید و فاش گفت

سرنوشت رازداری، دار باشد بهتر است

خانه ی ببچاره ای که سرنوشتش زلزله ست

از همان روز نخست آوار باشد بهتر است

گاه نفرت حاصلش عشق است این را درک کن

گاه اگر از تو دلم بیزار باشد بهتر است.

                                                     "حسین زحمتکش"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٥| ساعت ۱۱:٤٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                       تا بیایی خانه ای می سازم از باران و شعر                                                                                                                                                                                                 

                                                                                       ابرهای آسمان ها پرده های توری اش...

                                                                                                           "سعید بیابانکی"                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

اینکه نیستی تازگی ندارد...

                                             مثل بهاری که پیش رو دارم...!                       

                                             مثل هر روز غروب که بغض خفه ام می کند...                                        

                                             و حسی که بیزارم کرده، از همه چیز..

 

بهار  می آید...

                       چه تو باشی چه نباشی...!

چه فرقی می کند برگها زرد باشند یا سبز...! یا اصلا برگی نباشد؟

چه فرقی می کند زمین تشنه باشد یا باران ببارد؟!

                               وقتی نیستی نه باران معنی میدهد                                            

                                                                                         نه برگ

                                                                                                نه بهار...

                              وقتی نیستی تمام اینها فقط "حسرت اند".                                                            

                                                                                              (ناهید پورشبان)         

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢۳| ساعت ٥:٤٧ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                            دل های خانه نشین خوشبخت ترند

                                                                          زیرا دل های آواره نمی دانند به کجا می روند

                                                                            گرانبارند از تشویش و گرانبارند از اندیشه

                                                                                                "لانگ فلو"

به دریا زد دلم، می دانم آسان بر نمی گردد

که این کشتی به حکم باد و توفان بر نمی گردد

دلم وقتی بریزد راه برگشتی نخواهد داشت

که سوی آسمان، برف پشیمان برنمی گردد

بخند ای بر لبانت رنگ فروردین، که لبخندت

گواهی می دهد هرگز زمستان برنمی گردد

نگو تنها همین یک بار نزدیک تو بنشینم

که گل وقتی به باغ آمد به گلدان بر نمی گردد

چه سود از این پشیمانی که گفتی دوستم داری؟

چو عطر از شیشه بیرون زد، به زندان برنمی گردد

از آن تنهایی دلگیر تا نزدیک آغوشت...

کسی از یک قدم تا خط پایان برنمی گردد.

                                                              (علی کریمان)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٢| ساعت ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                   امشب چه بارانی ست وقتی جفت باشند

                                                                                       چشمان ابرم، شانه های آسمانت

                                                                                                       (مهدی فرجی)         

چه کنم که توان از من می گریزد

                                            وقتی نام کوچک او را

                                            در حضور من بر زبان می آورند.

از کنار هیزمی خاکستر شده

از گذرگاه جنگلی می گذرم؛

                                     بادی نرم و نابهنگام می وزد

                                                                        و قلب من در آن

                                  خبرهایی از دوردست ها می شنود، خبرهای بد!

 

او زنده است... 

                      نفس میکشد...

اما 

      غمی به دل ندارد!    

                                      "آنا آخماتووا"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٠| ساعت ۸:٠٩ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                موطن آدمی ،

                                                                                تنها در قلب کسانی است که دوستش می دارند.

                                                                                                                                          (مارگوت بیکل)

سفر به خیر گل من که می روی با باد

ز دیده می روی اما نمی روی از یاد  

کدام دشت و دمن؟ یا کدام باغ و چمن؟

کجاست مقصدت ای گل؟کجاست مقصدباد؟

مباد بیم خزانت که هر کجا گذری- 

هزار باغ به شکرانه ی تو خواهد زاد

خزان عمر مرا داشت در نظر دستی- 

که بر بهار تو نقش گل و شکوفه نهاد

تمام خلوت خود را اگر نباشی تو-

به یاد سرخ ترین لحظه ی تو خواهم داد

تو هم به یاد من او را ببوس اگر گذرت- 

به مرغ خسته پرِ دل شکسته ای افتاد

*

غم"چه می شود"از دل بران که هردوعنان- 

سپرده ایم به تقدیر "هر چه باداباد"  

بیایم از پی تو گردباد اگر نبرد- 

مرا به همره خود سوی ناکجا آباد.

                                                     "حسین منزوی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٩| ساعت ۸:۳٤ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                             "عمر" با رفتنت ای دوست، چه بَد می گذرد!

                                                                                               روزگار است ولی؛ می گذرد، می گذرد!!

                                                                                                                          (مهدی موسوی)

دلم شکسته تر از شیشه های شهرشماست...

این روزها که می گذرد

                                  شادم

این روزها که می گذرد

                                  شادم

                                             که می گذرد

این روزها

            شادم

                         که می گذرد...!

                                                       "قیصر امین پور"

********************************************

دل من میخی بر دیوار نیست

                                              که کاغذپاره‌های عشق را بر آن بیاویزی

                                                و چون دلت خواست آن را جدا کنی

ای دوست! خاطره در برابر خاطره

                نسیان در برابر نسیان

                                            و آغازگر، ستمگرترست...!

                                                                                        "غاده السمان"

********************************************

با خودمان می گوییم: عادت می کنیم

                              و با صراحت زیادی  این جمله را تکرار می کنیم.

آن چیزی که هیچ کس نمی پرسد، این است که: 

                                            "به چه قیمتی عادت می کنیم؟"

                                                                                       " ژوزه ساراماگو "

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٧| ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                       از دور تو را دوست دارم؛

                                                                      بی هیچ عطری

                                                                                                    آغوشی

                                                                                                    لمسی

                                                                                                    و یا حتی بو سه ای...

                                                                                 تنها

                                                                                        دوستت دارم

                                                                                                               از دور!

                                                                                            "جمال ثریا"

همه شب دست به دامان خدا تا سحرم

که خدا از تو خبر دارد و من بی خبرم

رفتی و هیچ نگفتی که چه در سر داری

رفتی و هیچ ندیدی که چه آمد به سرم

گرمی طبعم از آن است که دل سوخته ام

سرخی رویم از این است که خونین جگرم

کار عشق است نمازِ من اگر کامل نیست

آخر آن گاه که در یاد توام در سفرم

ای که در آینه هر روز به خود می نگری!

من از آیینه به دیدار تو شایسته ترم

عهد بستم که تحمل کنم این دوری را

 عهد بستم ولی از عهد خودم می گذرم

مثل ابری شده ام؛ دربه درِ شهربه شهر

وای از آن دم که به شیراز بیفتد گذرم.

                                                          (میلاد عرفان پور)  

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٦| ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                            حرفی نمانده بین ما 

                                                               جز همین که... 

                                                                                       بینِ خودمان بماند: 

                                                                                       دوستت دارم... 

                                                                                                               "کامران رسول زاده"

برف نگرانم نمی‌کند 

حصار یخ رنجم نمی‌دهد 

                                     زیرا پایداری می کنم                                                                                    

                                                                      گاهی با شعر و  

                                                                      گاهی با عشق...            

که برای گرم شدن                 

                                وسیله‌ی دیگری نیست؛

                                                                     جز آنکه 

                                                                                   "دوستت بدارم". 

                                                                                                           (نزار قبانی)                

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٤| ساعت ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                     چه سخت می گذرد عمر، شانه ی تو کجاست؟ 

                                                                           برایِ خستگی ام تکیه گاه می خواهم!! 

                                                                                                                             "فاطمه سلیمان پور"

بگذار سر به سینه‌ی من در سکوت، دوست!

گاهی همین قشنگ‌ترین شکل گفتگوست

بگذار دست‌های تو با گیسوان من

سربسته باز شرح دهند آنچه موبه‌موست

دلواپس قضاوت مردم نباش، عشق

چیزی که دیر می‌برد از آدم آبروست!

آزار می‌رسانم اگر خشمگین نشو

از دوستان هر آنچه به هم می‌رسد، نکوست

من را مجال دلخوشی ِ بیشتر نداد

ابرم که آفتاب دمی در کنار اوست

آغوش وا کن، ابر مرا در بغل بگیر!

بارانی‌ام شبیه بهاری که پیش روست.

                                                           (مژگان عباسلو)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱۳| ساعت ۱٠:۱٦ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                        نامه های من به تو

                                                                        کاناپه هایی پنبه ای نیستند برای دراز کشیدن

                                                                        نمی نویسم تا استراحت کنی!

                                                                        می نویسم تا با من به احتضار برسی

                                                                                          با من

                                                                                                    بمیری!         

                                                                                                                  "نزار قبانی"

چشمانت وطن آذرخش است و اشک

سکوتی ست که سخن می گوید

تندبادی ست بی وزش

دریایی ست بی موج

کبوترانی ست زندانی

و درندگانی زرین و خوابناک

یاقوت هایی ست درخشان حقیقت وار

پاییزیست در صراحت جنگل

                                     آنجا که روشنی بر شانه ی درخت آواز می خواند

                                     و برگ ها گنجشک می شوند.

کرانه ایست که با بامداد ستاره ها دیدار می کند.

سبدی ست سرشار از میوه هایی آتشین.

دروغی ست که آیینه های این جهان را

                                              سیراب می سازد.

دروازه هایی ست برای دوری.

نبض دریایی ست آرام

                            در نیمه ی روز.

                                در کرانه ی مطلق

                                                     چشمان تو صحراست.

                                                                                        (اوکتاویو پاز)

 

                                                                   من شاعرم

                                                                   و تنها ثروتم

                                                                   دفتر شعرم و چشم های قشنگ توست

                                                                                                                               "نزار قبانی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱۱| ساعت ٩:٥٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                   به شانه ام زدی                   

                                                                                           تا تنهاییم را تکانده باشی

                                                                   به چه دل خوش کرده ای؟                       

                                                                                                       تکاندن برف از شانه های آدم برفی!.

                                                                                                                             "گروس عبدالملکیان"

 شعری از دوست خوبم:

چه کرده عشق تو با من... فقط بیا و ببین!

بیا و گوشه‌ی تنهایی‌ام کمی بنشین

همیشه حرف فقط از شکست عاشق‌هاست

بیا شکستن معشوق را به چشم ببین

ببین که تیشه‌ی نامهربانی‌ات فرهاد!

چه کرده یک تنه با کوه هیبت شیرین

بیا نگاه کن و لحظه لحظه شاهد باش

که ذره ذره می‌افتد غرور من به زمین

نگاه کن چه به روز نمازم آوردی!

ببین که با تو شدم مبتلا به مهر امین

چنان بدون تو شک کرده هستی‌ام به خودش

که هرچه می‌زنم او را نمی‌رسد به یقین

صدای پای تو را می‌شنیدم آن دم صبح

که از حیاط دلم می‌گریخت پا ور چین

چه شد نیامده رفتی؛ نرفته برگشتی؟

شدی چه زود صمیمی؛ چه زود سرسنگین!

منم علی البدلی در ذخیره‌های دلت

که با رفیق خودم کردی‌ام تو جایگزین!

از این به بعد عبور و مرور حست را

مکن به روی دلِ خاکیِ کسی تمرین

تمام شد برو از کنج خلوتم بیرون

برو برس به شکارت، تمیز دانه بچین!

نخواستم که بسوزد دلت، فقط گفتم

بدانی آن دو سه واژه چه کرده است، همین!

                                                                   (انسیه هاشمی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٠| ساعت ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                    بی ته اشکم ز مژگان تر آئی

                                                                                   بی ته نخل حیاتم بی بر آئی

                                                    بی ته در کنج تنهایی همه روز

                                                                                   نشینم تا که عمرم برسر آئی

                                                                                                                             (باباطاهر)

بی تابانه در انتظار توام

                               غریقی خاموش

                                                   در کولاک زمستان.

فانوس های دور سوسو می زنند

                               بی آن که مرا ببینند

آوازهای دور به گوش می رسند

                              بی آن که مرا بشنوند.

                                                               من نه آن غزالی زخم خورده ام

                                                               نه ماهی تنگی گم کرده راه

نهنگی توفان زادم

                        که ساحل بر من تنگ است.

 

آن جا که تو خفته ای

                            شنزاری داغ

                                             که قلب من است.

                                                                       "محمدتقی شمس لنگرودی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۸| ساعت ٩:٢٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                دلم تنگ است!

                                                                         مثل لباس های سال های دبستانم،

                                                                         مثل سال های ماموریت طولانی پدر،

                                                                                                                   که نمی فهمیدم...

                                                                وقتی می گویند کسی دور است،

                                                                          یعنی...

                                                                                      چقدر...

                                                                                                 دور اســــــــت... 

                                                                                                                        " لیلا کردبچه "

دوری ولی شاید دلت همراه من باشد

یا در سرت سودای اینجا آمدن باشد

من بی تو شاعر می شوم؛ اما بیا شاید-

پیش تو بودن بهتر از شاعر شدن باشد

دور از وطن افتاده ای؛ اما نمی دانی-

حال غریبی را که در خاک وطن باشد

اینگونه که می سوزم از من هیچ می ماند

تا بازگردی؛ چاره شاید ساختن باشد

روزی می آیی؛ کاش این در را که می کوبی-

در من توان از زمین برخاستن باشد

*

وقتی نگاهم می کنی گُم میکنم خود را

وقت غزل خواندن فقط گوشَت به من باشد.

                                                           (مهرانه جندقی)

من عاشقم، او نیست، اما هر دو تنهاییم                      من "بی" خودم تنهایم و او "با" خودش تنهاست

مهرانه ی عزیزم

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٧| ساعت ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                         با یک لیوان چای هم

                                                                                 می توان مست شد

                                                                                            اگر آن کسی که باید باشد

                                                                                                                       باشد...

                                                                                            "حسین پناهی"

تو نیستی

               اما من برایت چای می ریزم

دیروز هم نبودی که برایت بلیت سینما گرفتم                   

             دوست داری بخند  

             دوست داری گریه کن... 

             و یا دوست داری

                                       مثل آینه مبهوت باش
                                           
                                       مبهوت من و دنیای کوچکم...

 دیگر چه فرقی می کند

                                   باشی یا نباشی    
                               
                                   من با تو زندگی می کنم.

                                                                            (رسول یونان)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٥| ساعت ۱:٢٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                               مهم نیست

                                                                                                 از کجا آمده ای؛

                                                                                                 یا به کجا می روی؛

                                                                               من تو را

                                                                                             به هر جهت

                                                                                                               دوست دارم.  

                                                                                           "مژگان عباسلو"                           

آغوش من دروازه های تخت جمشید است

می خواستم تو پادشاه کشورم باشی

آتش کشیدی پایتخت شور و شعـرم را

افسوس که می خواستی اسکندرم باشی  

 

این روزها حتی شبیه سایه ات هم نیست

مردی که یک شب بهترین تعبیر خوابم بود

مردی که با آن جذبه ی چشمِ رضاخانیش

یک روز تنها علت کشف حجابم بود...

 

در بازوانت قتلگاه کوچکی داری

لبخند غارت می کند آن اخم تاتاریت

بر باد دادی سرزمین اعتمادم را

با ترکمنچای خیانت های قاجاریت 

 

در شهرهای مرزی پیراهنم جنگ است

جغرافیای شانه هایت تکیه گاهم نیست

دارم تحصن می کنم با شعر بر لبهات

هر چند شرطی بر لب مشروطه خواهم نیست 

 

من قرنها معشوقه ی تاریخی ات بودم

دیگر برای یک شروع تازه فرصت نیست

من دوستت دارم ... بغل کن گریه هایم را

لعنت به تاریخی که حتی درس عبرت نیست...

                                                                     (رویا ابراهیمی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٤| ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                       روزی شبیهِ پُل گذشتی از من و امروز-

                                                                                       می پُرسی از من باز معنایِ گذشتن را!

                                                                                                     (فاطمه سلیمان پور)

می آیی؛

               عاشق می کنی

                                         محو می شوی؛

                                                                  تا فراموشت می کنم

دوباره می آیی؛

                          تازه می کنی خاطرات را

                                     محو می شوی؛


به راستی که سراب از تو با ثبات تر است!!!

                                                                   "میلاد تهرانی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢| ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                            هرکس که عاشق باشد و عفاف کند و صبر کند،

                                                            در هنگام مرگ شهید می میرد.

                                                                                                              "امام صادق (ع)"

تو آمدی و به هم ریختی قرار مرا

خزان خزان کردی مبتلا بهار مرا

پس از دمیدن تو یک به یک غزل هایت

به دست خویش گرفتند اختیار مرا

به سرزمین تو تبعیدیِ همیشه شدم

و خاطرات تو پر کرد روزگار مرا

به بادهای فراموشی زمان دادی

همه قبیله ی من، ایل من، تبار مرا

به ظرف میوه اگر سیب نارس تو رسید

خراب کرد زمان، سیب آبدار مرا

وصیتم همه ی آن نوشته هاست عزیز!

نگه بدار ورقهای یادگار مرا

                                              (مهدی فرجی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱| ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ