من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

دارد عبور می کند از من جوانی ام       خاموش، سر به راهِ زمستان نهاده ام (اعظم سعادتمند عزیزم)

 

مثلِ همه ی سال های عمرم که گذشت؛ امروز تولدِ شناسنامه ایِ من است.

این زن منم؛ با جامه ای از آتشِ مرداد

با من هوا گرم است مثلِ ظهرِ تابستان

در مویِ من، طغیانِ رودِ وحشیِ اروند

در رگ رگِ من، خونِ سرخِ عشق در جریان...

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۳٠| ساعت ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                               دستی به دوش غیر نهاد از ره کرم

                                                                              ما را چو دید لغزش پا را بهانه ساخت

                                                                                                  "نظامی"

ممنوع نیستی که بچینمت

اینجا هم که بهشت نیست

                                         تا گناه مادر را

                                                              تکرار کنم.

... رنگ صلح چشم هایت

دهان تنهایی ام را

                            آب می اندازد. 

به شاخه ات نرسیده، می لغزم

همیشه لغزیدن

                        بهانه ی خوبی ست

          برای فشردن دستی که دوستش داری!

وسوسه ی چیدن

                           رها نکرد؛

                           رهایت نمی کند...

بچین!

ممنوع منم که بچینی ام!!.

                                          (فاطمه روزبهانی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٩| ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                          هزار بار بشستم دهان به مشک و گلاب

                                                                                 هنوز نام تو بردن دریغ می آید!

                                                                                                                         (م.سرشک)

مرا بازیچه ی خود ساخت چون موسی که دریا را

فراموشش نخواهم کرد چون دریا که موسی را

خیانت قصه ی تلخی ست اما از که می نالم

خودم پرورده بودم در حوارییون یهودا را

نسیم وصل وقتی بوی گل می داد حس کردم

که این دیوانه پرپر می کند یک روز گل ها را

خیانت غیرت عشق است وقتی وصل ممکن نیست

نباید بی وفایی دید نیرنگ زلیخا را

کسی را تاب دیدار سر زلف پریشان نیست

چرا آشفته می خواهی خدایا خاطر ما را

نمی دانم چه افسونی گریبان گیر مجنون است

که وحشی می کند چشمانش آهووان صحرا را

چه خواهد کرد با ما عشق؟ پرسیدیم و خندیدی

فقط با پاسخت پیچیده تر کردی معما را !!!.

                                                                (فاضل نظری )

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢۸| ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                              کار ما این بود کز خوبان نگه داریم دل

                                                                                             عاقبت ما را ز کار خویش غافل ساختند

                                                                                                           (هلالی جغتایی)

 

تمام سال های عمر بشر به بیهودگی می گذرد،

و تنها زمانی می توان از زندگی خشنود بود،

                                                             که در راهی قدم بگذاری که  به آن ایمان داری ...

و من

          به چشم های تو  

                                    ایمان آورده ام ...

                                                            " آنجلا مارتادلا "

***********************************************

اگر مرا دوست نداشته باشی،

                                         دراز می کشم و می میرم!

مــــــرگ!

                نه سفری بی بازگشت است

و نه...

              ناگهان محو شدن!

مــــــرگ!

                     دوست نداشتن توست،

                   درست آن موقع که باید

                                                     دوستم بداری...     

                                                                         " رسول یونان "

***********************************************

سخت بود!

                  فراموش کردن کسی که با او...

همه چیز

                    و همه کس را

                                       فراموش می کردم...

                                                                       " ایلهان برک "

***********************************************

وقتی تو نیستی ...

                            شادی کلام نامفهومی ست !

                            و " دوستت می‌دارم " رازی‌ ست

                                                                       که در میان حنجره‌ ام دق می‌کند
 
و من چگونه بی‌ تو نگیرد دلم ؟

                                               اینجا که ساعت وآیینه و هوا

                                                                                     به تو معتادند ...   

                                                                                                         " حسین منزوی "

***********************************************

دلتنگی من تمام نمی‌ شود!

                                       همین که فکر کنم

                                                                من و تو

                                                                             دو نفریم

دلتنگ‌ تر می‌شوم ... 

                                           برای تو      

                                                         " عباس معروفی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٦| ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                   دوستت دارم

                                                                   و پنهان کردن آسمان

                                                                                            پشت میله های قفس

                                                                                                                        آسان نیست.

                                                                                                                      (شمس لنگرودی)

روبه روی پنجره دیوار باشد بهتر است

بین ما این فاصله بسیار باشد بهتر است

من به دنبال کسی بودم که دلسوزی کند

همدمم این روزها سیگار باشد بهتر است

من نگفتم آنچه حلاج از تو دید و فاش گفت

سرنوشت رازداری، دار باشد بهتر است

خانه ی ببچاره ای که سرنوشتش زلزله ست

از همان روز نخست آوار باشد بهتر است

گاه نفرت حاصلش عشق است این را درک کن

گاه اگر از تو دلم بیزار باشد بهتر است.

                                                     "حسین زحمتکش"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٥| ساعت ۱۱:٤٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                       تا بیایی خانه ای می سازم از باران و شعر                                                                                                                                                                                                 

                                                                                       ابرهای آسمان ها پرده های توری اش...

                                                                                                           "سعید بیابانکی"                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

اینکه نیستی تازگی ندارد...

                                             مثل بهاری که پیش رو دارم...!                       

                                             مثل هر روز غروب که بغض خفه ام می کند...                                        

                                             و حسی که بیزارم کرده، از همه چیز..

 

بهار  می آید...

                       چه تو باشی چه نباشی...!

چه فرقی می کند برگها زرد باشند یا سبز...! یا اصلا برگی نباشد؟

چه فرقی می کند زمین تشنه باشد یا باران ببارد؟!

                               وقتی نیستی نه باران معنی میدهد                                            

                                                                                         نه برگ

                                                                                                نه بهار...

                              وقتی نیستی تمام اینها فقط "حسرت اند".                                                            

                                                                                              (ناهید پورشبان)         

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢۳| ساعت ٥:٤٧ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                            دل های خانه نشین خوشبخت ترند

                                                                          زیرا دل های آواره نمی دانند به کجا می روند

                                                                            گرانبارند از تشویش و گرانبارند از اندیشه

                                                                                                "لانگ فلو"

به دریا زد دلم، می دانم آسان بر نمی گردد

که این کشتی به حکم باد و توفان بر نمی گردد

دلم وقتی بریزد راه برگشتی نخواهد داشت

که سوی آسمان، برف پشیمان برنمی گردد

بخند ای بر لبانت رنگ فروردین، که لبخندت

گواهی می دهد هرگز زمستان برنمی گردد

نگو تنها همین یک بار نزدیک تو بنشینم

که گل وقتی به باغ آمد به گلدان بر نمی گردد

چه سود از این پشیمانی که گفتی دوستم داری؟

چو عطر از شیشه بیرون زد، به زندان برنمی گردد

از آن تنهایی دلگیر تا نزدیک آغوشت...

کسی از یک قدم تا خط پایان برنمی گردد.

                                                              (علی کریمان)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٢| ساعت ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                   امشب چه بارانی ست وقتی جفت باشند

                                                                                       چشمان ابرم، شانه های آسمانت

                                                                                                       (مهدی فرجی)         

چه کنم که توان از من می گریزد

                                            وقتی نام کوچک او را

                                            در حضور من بر زبان می آورند.

از کنار هیزمی خاکستر شده

از گذرگاه جنگلی می گذرم؛

                                     بادی نرم و نابهنگام می وزد

                                                                        و قلب من در آن

                                  خبرهایی از دوردست ها می شنود، خبرهای بد!

 

او زنده است... 

                      نفس میکشد...

اما 

      غمی به دل ندارد!    

                                      "آنا آخماتووا"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٠| ساعت ۸:٠٩ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                موطن آدمی ،

                                                                                تنها در قلب کسانی است که دوستش می دارند.

                                                                                                                                          (مارگوت بیکل)

سفر به خیر گل من که می روی با باد

ز دیده می روی اما نمی روی از یاد  

کدام دشت و دمن؟ یا کدام باغ و چمن؟

کجاست مقصدت ای گل؟کجاست مقصدباد؟

مباد بیم خزانت که هر کجا گذری- 

هزار باغ به شکرانه ی تو خواهد زاد

خزان عمر مرا داشت در نظر دستی- 

که بر بهار تو نقش گل و شکوفه نهاد

تمام خلوت خود را اگر نباشی تو-

به یاد سرخ ترین لحظه ی تو خواهم داد

تو هم به یاد من او را ببوس اگر گذرت- 

به مرغ خسته پرِ دل شکسته ای افتاد

*

غم"چه می شود"از دل بران که هردوعنان- 

سپرده ایم به تقدیر "هر چه باداباد"  

بیایم از پی تو گردباد اگر نبرد- 

مرا به همره خود سوی ناکجا آباد.

                                                     "حسین منزوی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٩| ساعت ۸:۳٤ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                             "عمر" با رفتنت ای دوست، چه بَد می گذرد!

                                                                                               روزگار است ولی؛ می گذرد، می گذرد!!

                                                                                                                          (مهدی موسوی)

دلم شکسته تر از شیشه های شهرشماست...

این روزها که می گذرد

                                  شادم

این روزها که می گذرد

                                  شادم

                                             که می گذرد

این روزها

            شادم

                         که می گذرد...!

                                                       "قیصر امین پور"

********************************************

دل من میخی بر دیوار نیست

                                              که کاغذپاره‌های عشق را بر آن بیاویزی

                                                و چون دلت خواست آن را جدا کنی

ای دوست! خاطره در برابر خاطره

                نسیان در برابر نسیان

                                            و آغازگر، ستمگرترست...!

                                                                                        "غاده السمان"

********************************************

با خودمان می گوییم: عادت می کنیم

                              و با صراحت زیادی  این جمله را تکرار می کنیم.

آن چیزی که هیچ کس نمی پرسد، این است که: 

                                            "به چه قیمتی عادت می کنیم؟"

                                                                                       " ژوزه ساراماگو "

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٧| ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                       از دور تو را دوست دارم؛

                                                                      بی هیچ عطری

                                                                                                    آغوشی

                                                                                                    لمسی

                                                                                                    و یا حتی بو سه ای...

                                                                                 تنها

                                                                                        دوستت دارم

                                                                                                               از دور!

                                                                                            "جمال ثریا"

همه شب دست به دامان خدا تا سحرم

که خدا از تو خبر دارد و من بی خبرم

رفتی و هیچ نگفتی که چه در سر داری

رفتی و هیچ ندیدی که چه آمد به سرم

گرمی طبعم از آن است که دل سوخته ام

سرخی رویم از این است که خونین جگرم

کار عشق است نمازِ من اگر کامل نیست

آخر آن گاه که در یاد توام در سفرم

ای که در آینه هر روز به خود می نگری!

من از آیینه به دیدار تو شایسته ترم

عهد بستم که تحمل کنم این دوری را

 عهد بستم ولی از عهد خودم می گذرم

مثل ابری شده ام؛ دربه درِ شهربه شهر

وای از آن دم که به شیراز بیفتد گذرم.

                                                          (میلاد عرفان پور)  

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٦| ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                            حرفی نمانده بین ما 

                                                               جز همین که... 

                                                                                       بینِ خودمان بماند: 

                                                                                       دوستت دارم... 

                                                                                                               "کامران رسول زاده"

برف نگرانم نمی‌کند 

حصار یخ رنجم نمی‌دهد 

                                     زیرا پایداری می کنم                                                                                    

                                                                      گاهی با شعر و  

                                                                      گاهی با عشق...            

که برای گرم شدن                 

                                وسیله‌ی دیگری نیست؛

                                                                     جز آنکه 

                                                                                   "دوستت بدارم". 

                                                                                                           (نزار قبانی)                

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٤| ساعت ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                     چه سخت می گذرد عمر، شانه ی تو کجاست؟ 

                                                                           برایِ خستگی ام تکیه گاه می خواهم!! 

                                                                                                                             "فاطمه سلیمان پور"

بگذار سر به سینه‌ی من در سکوت، دوست!

گاهی همین قشنگ‌ترین شکل گفتگوست

بگذار دست‌های تو با گیسوان من

سربسته باز شرح دهند آنچه موبه‌موست

دلواپس قضاوت مردم نباش، عشق

چیزی که دیر می‌برد از آدم آبروست!

آزار می‌رسانم اگر خشمگین نشو

از دوستان هر آنچه به هم می‌رسد، نکوست

من را مجال دلخوشی ِ بیشتر نداد

ابرم که آفتاب دمی در کنار اوست

آغوش وا کن، ابر مرا در بغل بگیر!

بارانی‌ام شبیه بهاری که پیش روست.

                                                           (مژگان عباسلو)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱۳| ساعت ۱٠:۱٦ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                        نامه های من به تو

                                                                        کاناپه هایی پنبه ای نیستند برای دراز کشیدن

                                                                        نمی نویسم تا استراحت کنی!

                                                                        می نویسم تا با من به احتضار برسی

                                                                                          با من

                                                                                                    بمیری!         

                                                                                                                  "نزار قبانی"

چشمانت وطن آذرخش است و اشک

سکوتی ست که سخن می گوید

تندبادی ست بی وزش

دریایی ست بی موج

کبوترانی ست زندانی

و درندگانی زرین و خوابناک

یاقوت هایی ست درخشان حقیقت وار

پاییزیست در صراحت جنگل

                                     آنجا که روشنی بر شانه ی درخت آواز می خواند

                                     و برگ ها گنجشک می شوند.

کرانه ایست که با بامداد ستاره ها دیدار می کند.

سبدی ست سرشار از میوه هایی آتشین.

دروغی ست که آیینه های این جهان را

                                              سیراب می سازد.

دروازه هایی ست برای دوری.

نبض دریایی ست آرام

                            در نیمه ی روز.

                                در کرانه ی مطلق

                                                     چشمان تو صحراست.

                                                                                        (اوکتاویو پاز)

 

                                                                   من شاعرم

                                                                   و تنها ثروتم

                                                                   دفتر شعرم و چشم های قشنگ توست

                                                                                                                               "نزار قبانی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱۱| ساعت ٩:٥٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                   به شانه ام زدی                   

                                                                                           تا تنهاییم را تکانده باشی

                                                                   به چه دل خوش کرده ای؟                       

                                                                                                       تکاندن برف از شانه های آدم برفی!.

                                                                                                                             "گروس عبدالملکیان"

 شعری از دوست خوبم:

چه کرده عشق تو با من... فقط بیا و ببین!

بیا و گوشه‌ی تنهایی‌ام کمی بنشین

همیشه حرف فقط از شکست عاشق‌هاست

بیا شکستن معشوق را به چشم ببین

ببین که تیشه‌ی نامهربانی‌ات فرهاد!

چه کرده یک تنه با کوه هیبت شیرین

بیا نگاه کن و لحظه لحظه شاهد باش

که ذره ذره می‌افتد غرور من به زمین

نگاه کن چه به روز نمازم آوردی!

ببین که با تو شدم مبتلا به مهر امین

چنان بدون تو شک کرده هستی‌ام به خودش

که هرچه می‌زنم او را نمی‌رسد به یقین

صدای پای تو را می‌شنیدم آن دم صبح

که از حیاط دلم می‌گریخت پا ور چین

چه شد نیامده رفتی؛ نرفته برگشتی؟

شدی چه زود صمیمی؛ چه زود سرسنگین!

منم علی البدلی در ذخیره‌های دلت

که با رفیق خودم کردی‌ام تو جایگزین!

از این به بعد عبور و مرور حست را

مکن به روی دلِ خاکیِ کسی تمرین

تمام شد برو از کنج خلوتم بیرون

برو برس به شکارت، تمیز دانه بچین!

نخواستم که بسوزد دلت، فقط گفتم

بدانی آن دو سه واژه چه کرده است، همین!

                                                                   (انسیه هاشمی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٠| ساعت ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                    بی ته اشکم ز مژگان تر آئی

                                                                                   بی ته نخل حیاتم بی بر آئی

                                                    بی ته در کنج تنهایی همه روز

                                                                                   نشینم تا که عمرم برسر آئی

                                                                                                                             (باباطاهر)

بی تابانه در انتظار توام

                               غریقی خاموش

                                                   در کولاک زمستان.

فانوس های دور سوسو می زنند

                               بی آن که مرا ببینند

آوازهای دور به گوش می رسند

                              بی آن که مرا بشنوند.

                                                               من نه آن غزالی زخم خورده ام

                                                               نه ماهی تنگی گم کرده راه

نهنگی توفان زادم

                        که ساحل بر من تنگ است.

 

آن جا که تو خفته ای

                            شنزاری داغ

                                             که قلب من است.

                                                                       "محمدتقی شمس لنگرودی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۸| ساعت ٩:٢٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                دلم تنگ است!

                                                                         مثل لباس های سال های دبستانم،

                                                                         مثل سال های ماموریت طولانی پدر،

                                                                                                                   که نمی فهمیدم...

                                                                وقتی می گویند کسی دور است،

                                                                          یعنی...

                                                                                      چقدر...

                                                                                                 دور اســــــــت... 

                                                                                                                        " لیلا کردبچه "

دوری ولی شاید دلت همراه من باشد

یا در سرت سودای اینجا آمدن باشد

من بی تو شاعر می شوم؛ اما بیا شاید-

پیش تو بودن بهتر از شاعر شدن باشد

دور از وطن افتاده ای؛ اما نمی دانی-

حال غریبی را که در خاک وطن باشد

اینگونه که می سوزم از من هیچ می ماند

تا بازگردی؛ چاره شاید ساختن باشد

روزی می آیی؛ کاش این در را که می کوبی-

در من توان از زمین برخاستن باشد

*

وقتی نگاهم می کنی گُم میکنم خود را

وقت غزل خواندن فقط گوشَت به من باشد.

                                                           (مهرانه جندقی)

من عاشقم، او نیست، اما هر دو تنهاییم                      من "بی" خودم تنهایم و او "با" خودش تنهاست

مهرانه ی عزیزم

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٧| ساعت ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                         با یک لیوان چای هم

                                                                                 می توان مست شد

                                                                                            اگر آن کسی که باید باشد

                                                                                                                       باشد...

                                                                                            "حسین پناهی"

تو نیستی

               اما من برایت چای می ریزم

دیروز هم نبودی که برایت بلیت سینما گرفتم                   

             دوست داری بخند  

             دوست داری گریه کن... 

             و یا دوست داری

                                       مثل آینه مبهوت باش
                                           
                                       مبهوت من و دنیای کوچکم...

 دیگر چه فرقی می کند

                                   باشی یا نباشی    
                               
                                   من با تو زندگی می کنم.

                                                                            (رسول یونان)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٥| ساعت ۱:٢٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                               مهم نیست

                                                                                                 از کجا آمده ای؛

                                                                                                 یا به کجا می روی؛

                                                                               من تو را

                                                                                             به هر جهت

                                                                                                               دوست دارم.  

                                                                                           "مژگان عباسلو"                           

آغوش من دروازه های تخت جمشید است

می خواستم تو پادشاه کشورم باشی

آتش کشیدی پایتخت شور و شعـرم را

افسوس که می خواستی اسکندرم باشی  

 

این روزها حتی شبیه سایه ات هم نیست

مردی که یک شب بهترین تعبیر خوابم بود

مردی که با آن جذبه ی چشمِ رضاخانیش

یک روز تنها علت کشف حجابم بود...

 

در بازوانت قتلگاه کوچکی داری

لبخند غارت می کند آن اخم تاتاریت

بر باد دادی سرزمین اعتمادم را

با ترکمنچای خیانت های قاجاریت 

 

در شهرهای مرزی پیراهنم جنگ است

جغرافیای شانه هایت تکیه گاهم نیست

دارم تحصن می کنم با شعر بر لبهات

هر چند شرطی بر لب مشروطه خواهم نیست 

 

من قرنها معشوقه ی تاریخی ات بودم

دیگر برای یک شروع تازه فرصت نیست

من دوستت دارم ... بغل کن گریه هایم را

لعنت به تاریخی که حتی درس عبرت نیست...

                                                                     (رویا ابراهیمی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٤| ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                       روزی شبیهِ پُل گذشتی از من و امروز-

                                                                                       می پُرسی از من باز معنایِ گذشتن را!

                                                                                                     (فاطمه سلیمان پور)

می آیی؛

               عاشق می کنی

                                         محو می شوی؛

                                                                  تا فراموشت می کنم

دوباره می آیی؛

                          تازه می کنی خاطرات را

                                     محو می شوی؛


به راستی که سراب از تو با ثبات تر است!!!

                                                                   "میلاد تهرانی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢| ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                            هرکس که عاشق باشد و عفاف کند و صبر کند،

                                                            در هنگام مرگ شهید می میرد.

                                                                                                              "امام صادق (ع)"

تو آمدی و به هم ریختی قرار مرا

خزان خزان کردی مبتلا بهار مرا

پس از دمیدن تو یک به یک غزل هایت

به دست خویش گرفتند اختیار مرا

به سرزمین تو تبعیدیِ همیشه شدم

و خاطرات تو پر کرد روزگار مرا

به بادهای فراموشی زمان دادی

همه قبیله ی من، ایل من، تبار مرا

به ظرف میوه اگر سیب نارس تو رسید

خراب کرد زمان، سیب آبدار مرا

وصیتم همه ی آن نوشته هاست عزیز!

نگه بدار ورقهای یادگار مرا

                                              (مهدی فرجی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱| ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ