من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                 به راستی چه خوشبختند انسان هایی که آنچه را که در دلشان می گذرد

                                                               به دست فراموشی می سپارند!!!

جای تو با تمام جهان پر نمی شود

چیزی که با گذشت زمان پر نمی شود

من سنگ جای پنجره هایم گذاشتم

این جای خالی نگران پر نمی شود

پر کرده ام تمام جهان را که پر شده

اما فقط خود تو بدان پر نمی شود

انگار رد پای تو بر گونه ی بهار

با برگ های خیس خزان پر نمی شود

انگار گوش های غزل آشنای من

با یک قطار سوت زنان پر نمی شود

با آن که چیزی از دل تنگم نمانده باز

جای تو با تمام جهان پر نمی شود!.

                                                       "مهدی نقبایی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/۳۱| ساعت ٦:٤٥ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                 فرق بزرگیست میان کسی که تنها مانده

                                                                                 و کسی که تنهایی را انتخاب کرده است...

                                                                                                               (گابریل گارسیا مارکز)

چه چیز در این جهان،

                             غریبانه تر از زنی است

                                              که تنهایی اش را بغل می کند

                                              و می پوسد،

اما حاضر نیست دیگر کسی را دوست بدارد...!

                                                                      "مریم ملک دار"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/۱۱| ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                                        گذشت از تو و دیدارِ تو قریب به یک عمر

                                                                                            خدا کند که بیایی تو را دوباره ببینم

توان نداشتم از شورِ عشق، پَس بکشم

گذاشتم بروی تا کمی نفس بکشم

قلم به دست، خودم را کشیدم ازسرِعجز-

نشد که گوشه یِ چشمِ تورا سپس بکشم

چه کرده ای که من اینگونه ناگزیر شدم

به جستجویِ تو دامن به خار و خس بکشم؟!

ببین جداییِ از تو چه بر سرم آورد

چگونه دست از این مرگِ زودرس بکشم؟

چنان دچار فراموشی ام که می ترسم-

به دورِ بالِ خودم هم شبی قفس بکشم

هوایِ رفتنِ تو راهِ سینه را بسته ست

دلم خوش است که نگذاشتی نفس بکشم.

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/٦| ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |

                                                                      دلم را می گذارم پای درد دوری ات ای دوست!

                                                                   که رسم است آنکه چیزی می خَرَد، بیعانه بگذارد

                                                                                              "زهرا شعبانی"

به تو گفتم که در این دور شدن ناچاری؟

سَر به تأیید تکان دادی و گفتی: آری!

عینِ مرگ است اگر بی تو بخواهد برود-

او که از جانِ خودت دوست ترش می داری

ای که نزدیک تری از منِ دلتنگ به من!

بینِ ما نیست به جز فاصله ای اجباری

من عروسِ توام ای از من و آغوشم دور!

خطبه را گریه ی من می کند امشب جاری

زندگی چیست به جز خاطره ای افسرده؟!

زندگی چیست به جز رنج و غمی تکراری؟!

گله ای نیست؛ به تنهایی خود خو دلبستم

به غزل گریه ی هر روز، به شب بیداری!

رویِ دیوارِ دلم سایه ای از قامتِ توست

مثلِ تنهاییِ من قَدِ بلندی داری!!.

                                                    (تکتم حسینی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/٤| ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ