من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                    بی ته اشکم ز مژگان تر آئی

                                                                                   بی ته نخل حیاتم بی بر آئی

                                                    بی ته در کنج تنهایی همه روز

                                                                                   نشینم تا که عمرم برسر آئی

                                                                                                                             (باباطاهر)

بی تابانه در انتظار توام

                               غریقی خاموش

                                                   در کولاک زمستان.

فانوس های دور سوسو می زنند

                               بی آن که مرا ببینند

آوازهای دور به گوش می رسند

                              بی آن که مرا بشنوند.

                                                               من نه آن غزالی زخم خورده ام

                                                               نه ماهی تنگی گم کرده راه

نهنگی توفان زادم

                        که ساحل بر من تنگ است.

 

آن جا که تو خفته ای

                            شنزاری داغ

                                             که قلب من است.

                                                                       "محمدتقی شمس لنگرودی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۸| ساعت ٩:٢٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ