من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                                موطن آدمی ،

                                                                                تنها در قلب کسانی است که دوستش می دارند.

                                                                                                                                          (مارگوت بیکل)

سفر به خیر گل من که می روی با باد

ز دیده می روی اما نمی روی از یاد  

کدام دشت و دمن؟ یا کدام باغ و چمن؟

کجاست مقصدت ای گل؟کجاست مقصدباد؟

مباد بیم خزانت که هر کجا گذری- 

هزار باغ به شکرانه ی تو خواهد زاد

خزان عمر مرا داشت در نظر دستی- 

که بر بهار تو نقش گل و شکوفه نهاد

تمام خلوت خود را اگر نباشی تو-

به یاد سرخ ترین لحظه ی تو خواهم داد

تو هم به یاد من او را ببوس اگر گذرت- 

به مرغ خسته پرِ دل شکسته ای افتاد

*

غم"چه می شود"از دل بران که هردوعنان- 

سپرده ایم به تقدیر "هر چه باداباد"  

بیایم از پی تو گردباد اگر نبرد- 

مرا به همره خود سوی ناکجا آباد.

                                                     "حسین منزوی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٩| ساعت ۸:۳٤ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ