من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                                باید بدانی حال و روزم را پس از خود

                                                                                باید بفهمی با نبود خود چه کردی!!

آوازه ام پیچیده با این آه و زاری ها

سودی نمی بخشد پس از این رازداری ها!

می خواستم آزاد باشم؛ دام آوردی

گفتی قفس باشد خوشایندِ قناری ها

اقرار کردی عاشقم هستی و شد آغاز-

با بودنت فصلِ خوشِ امیدواری ها

من آمدم تا پا به پایت دربه در باشم؛

حاضر شدم حتی بسازم با نداری ها...

تاوانِ دل بستن به حرفت عاقبت این شد-

"تو" رفتی و "من" ماندم و چشم انتظاری ها!

در چشم هایم تا ابد تکثیر خواهی شد؛

می بینمت پیوسته در آیینه کاری ها

حتی تو را من بیشتر از شعر می خواهم-

تا صدر بنشینی تو در ارزش گذاری ها

ای کاش می دانستم از اوّل که می گیرند-

از بینِ قوم و خویش، "دختر" بختیاری ها!.

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٥| ساعت ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ