من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                     چه سخت می گذرد عمر، شانه ی تو کجاست؟ 

                                                                           برایِ خستگی ام تکیه گاه می خواهم!! 

                                                                                                                             "فاطمه سلیمان پور"

بگذار سر به سینه‌ی من در سکوت، دوست!

گاهی همین قشنگ‌ترین شکل گفتگوست

بگذار دست‌های تو با گیسوان من

سربسته باز شرح دهند آنچه موبه‌موست

دلواپس قضاوت مردم نباش، عشق

چیزی که دیر می‌برد از آدم آبروست!

آزار می‌رسانم اگر خشمگین نشو

از دوستان هر آنچه به هم می‌رسد، نکوست

من را مجال دلخوشی ِ بیشتر نداد

ابرم که آفتاب دمی در کنار اوست

آغوش وا کن، ابر مرا در بغل بگیر!

بارانی‌ام شبیه بهاری که پیش روست.

                                                           (مژگان عباسلو)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱۳| ساعت ۱٠:۱٦ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ