من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                       از دور تو را دوست دارم؛

                                                                      بی هیچ عطری

                                                                                                    آغوشی

                                                                                                    لمسی

                                                                                                    و یا حتی بو سه ای...

                                                                                 تنها

                                                                                        دوستت دارم

                                                                                                               از دور!

                                                                                            "جمال ثریا"

همه شب دست به دامان خدا تا سحرم

که خدا از تو خبر دارد و من بی خبرم

رفتی و هیچ نگفتی که چه در سر داری

رفتی و هیچ ندیدی که چه آمد به سرم

گرمی طبعم از آن است که دل سوخته ام

سرخی رویم از این است که خونین جگرم

کار عشق است نمازِ من اگر کامل نیست

آخر آن گاه که در یاد توام در سفرم

ای که در آینه هر روز به خود می نگری!

من از آیینه به دیدار تو شایسته ترم

عهد بستم که تحمل کنم این دوری را

 عهد بستم ولی از عهد خودم می گذرم

مثل ابری شده ام؛ دربه درِ شهربه شهر

وای از آن دم که به شیراز بیفتد گذرم.

                                                          (میلاد عرفان پور)  

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٦| ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ