من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                          کسی که ادِّعا می کرد روزی دوستم دارد-

                                                                          اگر هم بازگردد؛ راهِ جبرانی نخواهد داشت!!

شبیهِ ابرِ سراسیمه خواستم که ببارم

به شانه هایِ تو افتاد ناگهان سر و کارم

به کوه و دشت و دَمَن، یا کویر، خوشتر از آن که-

به زیرِ منّت، در آغوشِ خلق سر بگذارم

ببین که با منِ بی اعتنا به خلق چه کردی-

که بینِ این همه آدم، ارادتی به تو دارم!

وَرایِ نِسبتِ "خویش"ی ست این تعلّقِ خاطر-

تو سبزی و نَسَبت می رسد به فصلِ بهارم

چه وقت می رسد آن لحظه ای که من بتوانم-

به خاکِ سینه ی تو دانه های مِهر بکارم؟!

تو آبشار شدی؛ آمدی به جانبِ دریا

من از هجومِ تو چون سنگریزه زیرِ فشارم

گلایه هایِ زیادی ست، دردهایِ نگفته

مَجال نیست برایت دقیق تر بشمارم

به بازوانِ خودم تکیه می کنم که بدانی-

به مَردهایِ شبیهِ تو احتیاج ندارم.

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٧| ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ