من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                       یک روز می کُشد منِ دلواپسِ تو را

                                                                آن چشم ها که در همه جا قَد کشیده است!

دل گویه ای در مسیر خیابان انقلاب تا ترمینال جنوب:

 

تهران برایم بعدِ تو بدجور دلگیر است

اصلاً دَر و دیوارِ شهرش بویِ غم دارد

ای کاش بودی و دلم با بودنت خوش بود

حس می کنم چیزی جهانم بی تو کم دارد

 

هرجا قدم برداشتم یادِ تو افتادم

هر رهگذر مثلِ تو با لبخند می آمد

از پشتِ سر هرکس صدایم زد، گمان کردم-

شاید تو هستی و زبانم بند می آمد

 

این جا هوایِ شهر سنگین است بعد از تو

راهِ نفس را بسته بُغضِ آرزوهایم

ای کاش راهی داشت غیر از انقلاب این عشق

تا باز می شد با تو بابِ گفتگوهایم

 

باشی؛ نباشی؛ در کنارت راه خواهم رفت

فرقی نخواهد داشت؛ وقتی عاشقت هستم

با شادیِ تو شادم و با غصّه ات غمگین

این گونه با تو عهدِ عاشق پیشگی بستم.

                                                               94/2/29

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢۱| ساعت ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ