من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                            دل های خانه نشین خوشبخت ترند

                                                                          زیرا دل های آواره نمی دانند به کجا می روند

                                                                            گرانبارند از تشویش و گرانبارند از اندیشه

                                                                                                "لانگ فلو"

به دریا زد دلم، می دانم آسان بر نمی گردد

که این کشتی به حکم باد و توفان بر نمی گردد

دلم وقتی بریزد راه برگشتی نخواهد داشت

که سوی آسمان، برف پشیمان برنمی گردد

بخند ای بر لبانت رنگ فروردین، که لبخندت

گواهی می دهد هرگز زمستان برنمی گردد

نگو تنها همین یک بار نزدیک تو بنشینم

که گل وقتی به باغ آمد به گلدان بر نمی گردد

چه سود از این پشیمانی که گفتی دوستم داری؟

چو عطر از شیشه بیرون زد، به زندان برنمی گردد

از آن تنهایی دلگیر تا نزدیک آغوشت...

کسی از یک قدم تا خط پایان برنمی گردد.

                                                              (علی کریمان)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٢| ساعت ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ