من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                                   امشب چه بارانی ست وقتی جفت باشند

                                                                                       چشمان ابرم، شانه های آسمانت

                                                                                                       (مهدی فرجی)         

چه کنم که توان از من می گریزد

                                            وقتی نام کوچک او را

                                            در حضور من بر زبان می آورند.

از کنار هیزمی خاکستر شده

از گذرگاه جنگلی می گذرم؛

                                     بادی نرم و نابهنگام می وزد

                                                                        و قلب من در آن

                                  خبرهایی از دوردست ها می شنود، خبرهای بد!

 

او زنده است... 

                      نفس میکشد...

اما 

      غمی به دل ندارد!    

                                      "آنا آخماتووا"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٠| ساعت ۸:٠٩ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ