من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                               دستی به دوش غیر نهاد از ره کرم

                                                                              ما را چو دید لغزش پا را بهانه ساخت

                                                                                                                              "نظامی"

ممنوع نیستی که بچینمت

اینجا هم که بهشت نیست

                                         تا گناه مادر را

                                                              تکرار کنم.

... رنگ صلح چشم هایت

دهان تنهایی ام را

                            آب می اندازد. 

به شاخه ات نرسیده، می لغزم

همیشه لغزیدن

                        بهانه ی خوبی ست

          برای فشردن دستی که دوستش داری!

وسوسه ی چیدن

                           رها نکرد؛

                           رهایت نمی کند...

بچین!

ممنوع منم که بچینی ام!!.

                                          (فاطمه روزبهانی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٩| ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ