من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                 به راستی چه خوشبختند انسان هایی که آنچه را که در دلشان می گذرد

                                                               به دست فراموشی می سپارند!!!

جای تو با تمام جهان پر نمی شود

چیزی که با گذشت زمان پر نمی شود

من سنگ جای پنجره هایم گذاشتم

این جای خالی نگران پر نمی شود

پر کرده ام تمام جهان را که پر شده

اما فقط خود تو بدان پر نمی شود

انگار رد پای تو بر گونه ی بهار

با برگ های خیس خزان پر نمی شود

انگار گوش های غزل آشنای من

با یک قطار سوت زنان پر نمی شود

با آن که چیزی از دل تنگم نمانده باز

جای تو با تمام جهان پر نمی شود!.

                                                       "مهدی نقبایی"

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/۳۱| ساعت ۱٠:۱٥ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ