من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                      دلم را می گذارم پای درد دوری ات ای دوست!

                                                                   که رسم است آنکه چیزی می خَرَد، بیعانه بگذارد

                                                                                          "زهرا شعبانی"

به تو گفتم که در این دور شدن ناچاری؟

سَر به تأیید تکان دادی و گفتی: آری!

عینِ مرگ است اگر بی تو بخواهد برود-

او که از جانِ خودت دوست ترش می داری

ای که نزدیک تری از منِ دلتنگ به من!

بینِ ما نیست به جز فاصله ای اجباری

من عروسِ توام ای از من و آغوشم دور!

خطبه را گریه ی من می کند امشب جاری

زندگی چیست به جز خاطره ای افسرده؟!

زندگی چیست به جز رنج و غمی تکراری؟!

گله ای نیست؛ به تنهایی خود خو دلبستم

به غزل گریه ی هر روز، به شب بیداری!

رویِ دیوارِ دلم سایه ای از قامتِ توست

مثلِ تنهاییِ من قَدِ بلندی داری!!.

                                                    (تکتم حسینی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/٤| ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ