من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                                        گذشت از تو و دیدارِ تو قریب به یک عمر

                                                                                            خدا کند که بیایی تو را دوباره ببینم

توان نداشتم از شورِ عشق، پَس بکشم

گذاشتم بروی تا کمی نفس بکشم

قلم به دست، خودم را کشیدم ازسرِعجز-

نشد که گوشه یِ چشمِ تورا سپس بکشم

چه کرده ای که من اینگونه ناگزیر شدم

به جستجویِ تو دامن به خار و خس بکشم؟!

ببین جداییِ از تو چه بر سرم آورد

چگونه دست از این مرگِ زودرس بکشم؟

چنان دچار فراموشی ام که می ترسم-

به دورِ بالِ خودم هم شبی قفس بکشم

هوایِ رفتنِ تو راهِ سینه را بسته ست

دلم خوش است که نگذاشتی نفس بکشم.

نوشته شده در ۱۳٩٤/٦/٦| ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ