من می نویسم تا اشیاء را منفجر کنم

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

                                                                   به شانه ام زدی                   

                                                                                           تا تنهاییم را تکانده باشی

                                                                   به چه دل خوش کرده ای؟                       

                                                                                                       تکاندن برف از شانه های آدم برفی!.

                                                                                                                             "گروس عبدالملکیان"

 شعری از دوست خوبم:

چه کرده عشق تو با من... فقط بیا و ببین!

بیا و گوشه‌ی تنهایی‌ام کمی بنشین

همیشه حرف فقط از شکست عاشق‌هاست

بیا شکستن معشوق را به چشم ببین

ببین که تیشه‌ی نامهربانی‌ات فرهاد!

چه کرده یک تنه با کوه هیبت شیرین

بیا نگاه کن و لحظه لحظه شاهد باش

که ذره ذره می‌افتد غرور من به زمین

نگاه کن چه به روز نمازم آوردی!

ببین که با تو شدم مبتلا به مهر امین

چنان بدون تو شک کرده هستی‌ام به خودش

که هرچه می‌زنم او را نمی‌رسد به یقین

صدای پای تو را می‌شنیدم آن دم صبح

که از حیاط دلم می‌گریخت پا ور چین

چه شد نیامده رفتی؛ نرفته برگشتی؟

شدی چه زود صمیمی؛ چه زود سرسنگین!

منم علی البدلی در ذخیره‌های دلت

که با رفیق خودم کردی‌ام تو جایگزین!

از این به بعد عبور و مرور حست را

مکن به روی دلِ خاکیِ کسی تمرین

تمام شد برو از کنج خلوتم بیرون

برو برس به شکارت، تمیز دانه بچین!

نخواستم که بسوزد دلت، فقط گفتم

بدانی آن دو سه واژه چه کرده است، همین!

                                                                   (انسیه هاشمی)

نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/۱٠| ساعت ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ| توسط فاطمه سلیمان پور| نظرات () |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

رمان ایرانی - فصل زمستان - هیئت | ریاح - تعمیرگاه خودرو - غذای ایرانی - کاشی سرامیک - قالب وبلاگ